ی  از  آینده  را  می‌شنویم‌،  ناگهان  صحنه  دگرگون  و  عو‌ض  می‌شود  و  آینده  به  صـورت  گـذشته‌ای  درمـی‌آید  کـه  روی  داد‌ه  است‌،  و  فـرعون  قـوم  خـود  را  بـه  سـوی  آتش  دوزخ  کشانده  است  و  رهبری  کرده  است‌،  و كار  پایان‌ گـرفته  است‌:

(فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ ).

و  ایشان  را  به  آتش  دوزخ  انداخته  است‌!!!.

ایشان  را  به  آتش  وارد کـرد،  همان‌گونه‌ که  چـوپان‌ گـلّة  گوسفندان  را  بـه  آبشخور  وارد  مـی‌کند.  مگـر  آنـان  همچون ‌گلّۀ  گوسفندان  بدون  تدبّر  و  تفکّر  دنبال  فرعون  راه  نمی‌افتادند؟  مگـر  آنـان  نـبودند  کـه  از  ویـژه‌ترین  ویژگیها  و  از  عالی‌ترین  خصال  بشری‌ که  آزادی  اراده  و  اخـــتیار  است  دست  نــمی‌کشیدند  و  چشم‌پوشی  نمی‌کـردند؟  این  بود ‌که  ایشان  را  به  آتش  انداخت‌.  وای  چه  آبشخور  بدی  است‌!  نه  سیراب  می‌کند  و  تشنگی  را  می‌زداید،  و  نه  عطشی  را  برطرف  می‌نماید.  بلکه  تـنها  شکمها  و  دلها  را  بریان  می‌کند  و  بس‌:

(وَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ )(٩٨)                                                 

چه  بد  جایگاهی  که  بدان  وارد  می‌شوند!.

همۀ  اینها  بوده  است‌.  فرعون  ایشان  را  رهبری  و  رهنمود  کرده  است  و  ریاست  و  سرپرستی  نموده  است‌.  آنان  را  هم  به  همچون  آبشخور  دوزخ  نامی  کشـانده  است  ...  اینها  به  صورت  داستانی  است  کـه  روایت  مـی‌شود،  و  تعلقه‌ای  این  چنین  بر  آن  زد‌ه  می‌شود:

(وَأُتْبِعُوا فِي هَذِهِ لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ ).

در  این  دنیا  دچار  نـفرین  (‌مردمان‌)  و  طرد  (‌از  رحمت  یزدان‌)  شدند  (‌و  از  پس  ایشان  بدنامی  و  رسوائی  ماند)  و  در  روز  قیامت  نیز  (‌همین‌ طور  به  لعنت  و  طرد  از  رحمت  گرفتار  می‌شوند  و  منفور  خدا  و  فرشتگان  و  مـردمان  میگردند)‌.

برای  استهزاء  و  ریشخند  ایشان‌،  لعنت  و  نفرین‌،  عطاء  و  ارمغان  نامیده  می‌شود:

(بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ) (٩٩)

چه  بد  عطائی  که  (‌به  آنان‌)  داده  می‌شود!.

این  آتش  دوزخ‌،  عطاء  و  ارمغان  و  تفضّل  فرعون  به  قوم  خودش  است‌!!! مگر  فرعون  به  جادوگران  وعدۀ  بذل  و  بخشش  فراوان‌،  و  عطاء  و  ارمغان  بیکران  نداده  بـود؟‌!.  این  بذل  و  بخشش  و  عطاء  و  ارمغان  فرعون  به ‌کسانی  است  که  از  او  پیروی  کردند...  آنچه  بدیشان  داده  است  آتش  دوزخ  است‌...  چه  بد  عطائی  که  بدانان  داده  است‌)  و  چه  بد  بذل  و  بخشش  و  هدیه‌ای ‌که  بدیشان  رسانده  است‌)

این  تصویرگری  هم  از  جملۀ  تعبیرها  و  تصویرهای  زیبا  و  دل‌انگیز  در  این‌کتاب  شگفت‌انگـيز  قرآن  است‌.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:346.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:347.txt">قسمت دوم</a><a class="text" href="w:text:348.txt">قسمت سوم</a><a class="text" href="w:text:349.txt">قسمت چهارم</a><a class="text" href="w:text:350.txt">قسمت پنجم</a><a class="text" href="w:text:351.txt">قسمت ششم</a><a class="text" href="w:text:352.txt">قسمت هفتم</a></body></html>سوره‌ي هود آيه‌ي 123-100

(ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْقُرَى نَقُصُّهُ عَلَيْكَ مِنْهَا قَائِمٌ وَحَصِيدٌ (١٠٠) وَمَا ظَلَمْنَاهُمْ وَلَكِنْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَمَا أَغْنَتْ عَنْهُمْ آلِهَتُهُمُ الَّتِي يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ لَمَّا جَاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَمَا زَادُوهُمْ غَيْرَ تَتْبِيبٍ (١٠١) وَكَذَلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَى وَهِيَ ظَالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ (١٠٢) إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لِمَنْ خَافَ عَذَابَ الآخِرَةِ ذَلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ وَذَلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ (١٠٣) وَمَا نُؤَخِّرُهُ إِلا لأجَلٍ مَعْدُودٍ (١٠٤) يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ (١٠٥) فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ (١٠٦) خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالأرْضُ إِلا مَا شَاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِمَا يُرِيدُ (١٠٧) وَأَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالأرْضُ إِلا مَا شَاءَ رَبُّكَ عَطَاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ (١٠٨) فَلا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هَؤُلاءِ مَا يَعْبُدُونَ إِلا كَمَا يَعْبُدُ آبَاؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ (١٠٩) وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ (١١٠) وَإِنَّ كُلا لَمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (١١١) فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلا تَطْغَوْا إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (١١٢) وَلا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ (١١٣) وَأَقِمِ الصَّلاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ (١١٤) وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ (١١٥) فَلَوْلا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُو بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الأرْضِ إِلا قَلِيلا مِمَّنْ أَنْجَيْنَا مِنْهُمْ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِيهِ وَكَانُوا مُجْرِمِينَ (١١٦) وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرَى بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ (١١٧) وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ (١١٨) إِلا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لأمْلأنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ (١١٩) وَكُلا نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبَاءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهِ فُؤَادَكَ وَجَاءَكَ فِي هَذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ (١٢٠) وَقُلْ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ اعْمَلُوا عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنَّا عَامِلُونَ (١٢١) وَانْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ (١٢٢) وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الأمْرُ كُلُّهُ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ)(123)
این  پایان  سورۀ  هـود  است  ...  مشـتمل  بـر  تعلیقات  و  تعقیبات‌ گوناگونی  است‌،  و  به  همان  منوال  و  روالی  به  پیش  می‌رود که  قـبلاً  در  روند  سوره  در د‌یـباچه  و  داستانها  گذشت  ...  این  تعلیقات  و  تعقیبات‌ گذشته  از  این  که  پیوند  استواری  با  چیزهائی  دارد که  در  روند  سوره  از  آنها  سخن  رف