ْا مُجْرِمِينَ) (٥٢)

ای  قـوم  مـن  از  پــروردگارتان  آمـرزش  (‌گـناهان  و  لغزشهایتان‌)  را  بطلبید  و  به  سوی  او  برگردید  تا  آسمان  را  بر  شما  ریزنده  و  بارنده  کند  (‌و  باران  و  برکات  آن  را  بر  شما  پیاپی  و  فراوان  گرداند)  و  نیروئی  بر  نـیرویتان  (‌و  عزّت  و  شکوهی  بر  عزّت  و  شکوهتان‌)  بـیفزایـد.  (‌ای  قوم  من‌!  از  حقّ  و  حقیقت‌،‌)  بزهکارانه  روی  بـرنتابید  (‌و  بر  گناه  مصمّم  و  مصرّ  نشوید)‌.(‌هود/52) 

(فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ مَا أُرْسِلْتُ بِهِ إِلَيْكُمْ وَيَسْتَخْلِفُ رَبِّي قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلا تَضُرُّونَهُ شَيْئًا إِنَّ رَبِّي عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ) (٥٧)

اگر  (‌از  دعوت  من‌)  روی  بگردانید  (‌باکی  نیست‌.  زیرا  بر  رسولان  پیام  باشد  و  بس‌)  و  من  رسالتی  را  كـه  مأمـور  بـدان  بـودم  بـه  شما  رسـاندم‌.  پـروردگارم  (‌شـما  را  می‌میراند  و)  کسان  دیگری  را  به  جای  شما  مـی‌نشاند  و  شما  کمترین  زیانی  (‌با  رویگردانی  از  پرستش  و  دوری  از  عبادتش‌)  بـدو  نـمی‌رسـانید.  بیگمان  پروردگار  من  مراقب  و  مواظب  هر  چیزی  است  (‌و  کردار  و  رفتار  شما  از  او  پنـهان  نمی‌ماند  و  بی‌سزا  و  جزا  نمی‌گردد)‌.(‌هود/57)

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُبِينٍ (٩٦)

(إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَاتَّبَعُوا أَمْرَ فِرْعَوْنَ وَمَا أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ (٩٧) يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ وَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ (٩٨) وَأُتْبِعُوا فِي هَذِهِ لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ) (٩٩)

مـا  مـوسی  را  همراه  بـا  مـعجزات  (‌دالّ  بـر  صدق  او)  و  همراه  با  برهان  آشکار  (‌و  مؤثّر  در  نـفوس‌)  فرستادیم‌.  مـوسی  را  بــه  سـوی  فـرعون  و اشـراف  و  اعـیان  او  فـرستادیم  (‌و  فـرعون  رسـالت  موسی  را  نپذیرفت  و)  اطرافیان  و  زعماء  فرعون  از  فرمان  او  پیروی  کردند  (‌و  دستور  موسی  را  گردن  ننهادند)‌،  در  حـالی  کـه  فـرمان  فرعون  مترقّیانه  و  مایۀ  هدایت  نبود  (‌و  ارزش  پیروی  را  نداشت‌)‌.  فرعون  در  روز  قیامت  در  پیشاپیش  قوم  خود  بوده  (‌و  ایشان  را  به  سوی  آتش  دوزخ  رهبری  خواهد  کرد،  همانگونه  که  در  دنیا  آنان  را  به  سوی  کفر  و  ضلال  رهبری  می‌کرد)  و  ایشان  را  بـه  آتش  دوزخ  مـی‌انـدازد.  چه  بد  جایگاهی  کـه  بـدان  وارد  مـی‌شوند!  در  ایـن  دنـیا  دچار  نفرین  (‌مردمان‌)  و  طرد  (‌از  رحمت  یزدان‌)  شـدند  (‌و  از  پس  ایشـان  بـدنامی  و  رسـوائـی  مـاند)  و  در  روز  قیامت  نیز  (‌همین ‌طور  به  لعنت  و  طرد  از  رحمت  گرفتار  مـی‌شوند  و  مــنفور  خـدا  و  فرشتگان  و  مــردمان  می‌گردند)‌.  چه  بد  عطائی  که  (‌به  آنان‌)  داده  می‌شود!.(‌هود/96-99)  

...  تا  آخر  ...  تا  آخر  ...  

4-  روند  سوره  این  داستان  طولانی  را  دربر  مـی‌گیرد،  داستانی ‌که  چنان  تشویق  و  ترغیب  و  ترهیب  و  تهدیدی  را  در  حرکت  عقیده  بر  مدار  تاریخ  تـصدیق  مـی‌کند،  و  هلاک  تکذیب‌ کنندگان  و  نجات  مؤمنان  را  بدان‌گونه  که  در  برخی  از گلچینها گذشت  به  تصویر  می‌کشد،  و  صحنۀ  طوفان  را  با  وصف  ویژه‌ای  برجسته  نشان  می‌دهد.  نبض  سوره  به  بالاترین  سطح  خـود  در  لابـلای  ایـن  صـحنه  منحصر  به  فرد  جهانی  می‌رسد:

(وَأُوحِيَ إِلَى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ (٣٦) وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ (٣٧) وَيَصْنَعُ الْفُلْكَ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلأ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ قَالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُونَ (٣٨) فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُقِيمٌ (٣٩) حَتَّى إِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ آمَنَ وَمَا آمَنَ مَعَهُ إِلا قَلِيلٌ (٤٠) وَقَالَ ارْكَبُوا فِيهَا بِسْمِ اللَّهِ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ (٤١) وَهِيَ تَجْرِي بِهِمْ فِي مَوْجٍ كَالْجِبَالِ وَنَادَى نُوحٌ ابْنَهُ وَكَانَ فِي مَعْزِلٍ يَا بُنَيَّ ارْكَبْ مَعَنَا وَلا تَكُنْ مَعَ الْكَافِرِينَ (٤٢) قَالَ سَآوِي إِلَى جَبَلٍ يَعْصِمُنِي مِنَ الْمَاءِ قَالَ لا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلا مَنْ رَحِمَ وَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِينَ (٤٣) وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءَكِ وَيَا سَمَاءُ أَقْلِعِي وَغِيضَ الْمَاءُ وَقُضِيَ الأمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَقِيلَ بُعْدًا لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ) (٤٤)

 به  نـوح  وحی  شـد  کـه  جز  آنـان  که  (‌تـاکنون‌)  ایـمان  آورده‌اند،  هیچ  کس  دیگری  از  قوم  تـو  ایمان  نخواهـد  آورد.  بنابراین  از  کارهائی  که  می‌کنند  غمگین  مباش‌.  (‌ما  هـر چـه  زودتـر  سـزای  اذیّت  و  آزار  و  تـهمت  و  تكذیب  ایشان  را  در  کف  دستشان  خواهیم  گذاشت‌)‌.  و  (‌به  نوح  وحی  شد  که‌)  کشتی  را  تحت  نظارت  مـا  و  بـرابر  تـعلیم  وحی  ما  بساز  (‌و  بـدان  که  تـو  و  مـؤمنان  هـمراه  تو  از  مـراقبت  و  محافظت  مـا  بـرخورداریـد  و  محفوظ  از  ظـالمان‌،  و  مـصون  از  اشتباه  در  کار  سـاختن  کشـتی  می‌باشید.  از  این  پس  به  مشركان  رحم  مکـن‌)  و  بـا  مـن  دربـارۀ  (‌گذشت  از)  ستمگران  گفتگو  مـنما  (‌كه  آنان  محکوم  به  عذابند  و)  مسلّماً  ایشان  غرق  خواهند  شـد.  نوح  دست‌اندر  کار  ساختن  کشتی  شـد.  هـر  زمان  کـه  گروهی  از  اشراف  قوم  او  از  کنار  وی  مـی‌گذشتند،  او  را  مسخـره  می‌کردند  (‌و  می‌خندیدند  و  مـی‌گفتند:  دیـوانه  شده  است.  به  سرش  زده  است‌.  پیغمبری  را  ترک  گـفته  است  و  نجّاری  را  پیشه  کرده  است‌!  نـوح  هـم  بدیشان  پاسخ  می‌داد  و)  می‌گفت‌:  اگر  شما  ما  را  مسخره  می‏کنید،  ما  هم  همانگونه  شـما  را  مسـخره  مـی‌کنیم‌.  (‌امر‌وز  از  بی‌خبری  شما  از  پيام  آسمانی  می‌خندیم  و  فردا  به  سبب  شکنجه  و  عـذابــی  کــه  گـریبانگیرتان  می‏‎گردد  بـه  تمسخرتان  می‌نشینیم‌)‌.  هر چه  زودتر  خواهـید  دانست  که  عذاب  خوارکننده  و  رسواکننده  (‌در  دنـیا)  بهرۀ  چه  کسی‌،  و  شکنجۀ  جاودان  (‌در  آخرت‌)  گریبانگیر  کدام  یک  از  مردمان  می‏‎گردد.  (‌نوح  به  كار  خود  مشغول  بود  و  کافران  هم  به  تمسخر  خود  ادامـه  دادنـد)  تـا  آنگاه  کـه  فرمان  ما  (‌مبنی  بـر  هـلاک  کـافران‌)  در  رسـید  و  آب  از  زمین  جوشیدن  گرفت  (‌و  