بناگاه  همگی  (‌جان  می‏‎گیرند  و)  به  پا  می‌خیزند  و  می‏نگرند  (‌تا  در  حقّ  ایشان  چه  شود  و  حساب  و  کتابشان  کی  انجام  پذیرد  و  سـرنوشتشان  به  کجا  بینجامد).

این  اوصاف  صور،  و  آثار  دمیدن  در  آن‌،  ما  را  مطمئن  می‌سازد که  بگو‌ئیم‌:  این  امور  فراتر  از  چیزهائی  هستند  که  انسانها  در  این  کرۀ  خاکی  بدانها  آشنایند  یا  آنها  را  تصوّر  مي‌‌کنند...  بدین  خاطر  از  زمـرۀ  غـیب  بشمار  می‌آیند،  غیبی‌ که  تنها  یزدا‌ن  از  آن  آگاه  است‌...  آنچه  ما  از  آن  می‌دانیم‌،  همان  اندازه  است‌ که  خداوند  وصف  و  تأثیر  آن  را  برای  ما  ذکر  فرموده  است‌،  و  از  حدّ  و  اندازه‌ای  تجاوز  نمی‌کنیم  که  یزدان  برایمان  مشـخّص  نموده  است‌.  زیرا  اگر  از  این  مرز  پا  فراتر  نهیم‌،  از  لغزش  در  امان  نمی‌مانیم  و  یقین  و  اطمینانی  پیدا  نـمی‌نمائیم‌.  بلکه  آنچه  در  میان  خواهد  بود،  شک  و گمان  است  و  بس‌!

در  این  روز که  در  آن  در  صور  دمیده  می‌شود،  پـیدا  و  هویدا  مي‌‌گردد  -  حتّی  برای  منکران  و  برای  نابینایان  -  که  ملک  و  مملکت  و  حکم  و  حکومت  تنها  از  آن  یزدان  جهان  است  و  بس،  و  سلطه  و  قدرتی  جز  سلطه  و  قدرت آفریدگار،  و  اراده  و  مشیّتی  جز  اراده  و  مشیّت‌ کردگار،  وجو‌د  ندارد...  سزاوار کسـانی  است ‌که  در  ایـن  دنیا  مطیعانه  تسلیم  فرمان  یزدان  نمی‌شوند،  این  که  تسلیم  فرمان  خدا  شوند،  پیش  از  این‌ که  در  روزی  تسلیم  سلطه  و  قدرت  مطلق  خدا گردند که  در  آن  در  صور  دمیده  می‌شود.

(عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ). 

دانای  آشکار  و  پنهان‌،  و  نادیدنی  و  دیدنی  است‌.

خداوند  آگاه  از  غیب  نـهان  از  دیـدگان  مـردمان  است‌،  همان‌گونه ‌که  این  جهان  دیدنی  برای  او  عیان  است‌،  و  کاری  از  کارهای  انسانها  از  دیدگان  او  نـهان  و  پنهان  نمی‌ماند...  پس  حال  که  چنین  است  سزاوار  ایشان  و  شایستۀ   مقام  آنان  است ‌که  تسلیم  فرمان  یزدان‌ گردند  و  او  را  بپرستند  و  از  عذاب  و  خشم  او  بپرهیزند.  همچنین  این  حقیقت‌،  محضِ  خود  حـقیقت  ذکر  می‌شود،  و  در  رویاروئی  با  تکذیب‌کنندگان  و  دشمنان‌،  از  تأثـیر  بسزائی  و  الهام  روشنی  برخوردار  است‌.

(وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ). 

او  حکیم  (‌در  کردار  و)  آگاه  (‌از  احوال  انسان‌،  و  مطّلع  از  بواطن  و  ظواهر  جهان‌)  است‌.

یزدان ‌کارهای  جهانی  را  می‌گردانـد که  آن  را  آفریده  است‌،  و کارهای  بندگانی  را  در  دنیا  و  آخرت‌،  با  حکمت  و  فرزانگی  و  اطلاع  و  آگاهي  می‌چرخاند، ‌که  آنان  را  در  ید  قدرت  خود  دارد...  پس  بر  آنـان  واجب  است ‌که  تسلیم  رهنمود  او  و  شریعت  او گردند،  و  در  پرتو  آثار  حکمت  و  فرزانگی،  و  اطّلاع  و  آگـاهی  او،  سـعادتمند  شوند.  فقط  در  زیر  سایۀ  هدایت  و  رهنمود  الهی  بغنوند،  و  از  بیابان  برهوت  سرگردانی  بیرون  شوند،  و  به  زیـر  سایۀ  حکمت  و  فرزانگی‌،  و  اطّلاع  و آگاهی  روند،  و  در  کنف  هدایت  و  بصیرت  بغنوند...
بدین  منوال‌،  این  حقیقت  تأثیر  بسزائی  و  الهـام  بخشی  برای  خردها  و  دلها  دارد.
--------------------------------------------------------------------------------
1- مراجعه  شود  به  کتاب‌:  «‌الاسلام  و  مشکلات  الحضارة‌»  فصل‌:  «‌تـخـبط  و  اضطراب‌»‌،  و  کتاب‌:  «‌التطوّر  و  الثّبات  فی  حیاة  البشریة‌»  فصل  «‌شهادة  القرن  العشرین‌».
2- برای  اطلاع  بیشتر  مراجعه  شود  بـه ‌کـتاب‌:  «‌مبادی  الاسلام‌»  فصل‌:  «‌الاسلام‌»‌.  تألیف‌:  ابوالاعلی  مودودی  امیر  جماعت  اسلامی  پاکستان‌.  <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:56.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:57.txt">قسمت دوم</a><a class="text" href="w:text:58.txt">قسمت سوم</a><a class="text" href="w:text:59.txt">قسمت چهارم</a><a class="text" href="w:text:60.txt">قسمت پنجم</a></body></html>سوره‌ي انعام آيه‌ي 94-74

(وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ آزَرَ أَتَتَّخِذُ أَصْنَاماً آلِهَةً إِنِّي أَرَاكَ وَقَوْمَكَ فِي ضَلاَلٍ مُبِينٍ (74) وَكَذلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ (75) فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأى‏ كَوْكَباً قَالَ هذَا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لاَأُحِبُّ الآفِلِينَ (76) فَلَمَّا رَأى الْقَمَرَ بَازِغاً قَالَ هذَا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لَئِن لَمْ يَهْدِنِي رَبِّي لَأَكُونَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّينَ (77) فَلَمَّا رَأى الشَّمْسَ بَازِغَةً قَالَ هذَا رَبِّي هذَا أَكْبَرُ فَلَمَّا أَفَلَتْ قَالَ يَاقَوْمِ إِنِّي بَرِي‏ءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ (78) إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفاً وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ (79) وَحَاجَّهُ قَوْمُهُ قَالَ أَتُحَاجُّونِّي فِي اللّهِ وَقَدْ هَدَانِ وَلاَ أَخَافُ مَاتُشْرِكُونَ بِهِ إِلَّا أَن يَشَاءَ رَبِّي شَيْئاً وَسِعَ رَبِّي كُلَّ شَيْ‏ءٍ عِلْماً أَفَلاَ تَتَذَكَّرُونَ (80) وَكَيْفَ أَخَافُ مَا أَشْرَكْتُمْ وَلاَ تَخَافُونَ أَنَّكُمْ أَشْرَكْتُمْ بِاللّهِ مَالَمْ يُنَزِّلْ بِهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَاناً فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ (81) الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُم مُهْتَدُونَ (82) وَتِلْكَ حُجَّتُنَا آتَيْنَاهَا إِبْرَاهِيمَ عَلَى‏ قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجَاتٍ مَن نَشَاءُ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ (83) وَ وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلّاً هَدَيْنَا وَنُوحاً هَدَيْنَا مِن قَبْلُ وَمِن ذُرِّيَّتِهِ دَاوُدَ وَ سُلَيْمَانَ وَ أَيُّوبَ وَ يُوسُفَ وَ مُوسَى‏ وَ هَارُونَ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ (84) و َزَكَرِيَّا وَ يَحْيَى‏ وَ عِيسَى‏ وَ إِلْيَاسَ كُلٌّ مِنَ الصَّالِحِينَ (85) وَ إِسْمَاعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كُلّاً فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ (86) وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ وَإِخْوَانِهِمْ وَاجْتَبَيْنَاهُمْ وَهَدَيْنَاهُمْ إِلَى‏ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ (87) ذلِكَ هُدَى اللّهِ يَهْدِي بِهِ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَلَوْ أَشْرَكُوا لَحَبِطَ عَنْهُم مَاكانُوا يَعْمَلُونَ (88) أُولئِكَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ فَإِن يَكْفُرْ بِهَا هؤُلاَءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْماً لَيْسُوا بِهَا بِكَافِرِينَ (89) أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ قُل لاَأَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرَى‏ لِلْعَالَمِينَ (90) وَمَا قَدَرُوا اللّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُوا مَاأَنْزَلَ اللّهُ عَلَى‏ بَشَرٍ مِن شَيْ‏ءٍ قُلْ مَنْ أَنْزَلَ الْكِتَابَ الَّ