شورت  کنید  (‌و  اجرتی  متناسب  با  مقدار  و  زمان  شیر  دادن‌،  برحسب  عرف  و  عادت  تعیین  کرده‌،  و  به  نوزادان  و  کودکان  از  هر  نظر  عنایت  شود)‌.  اگر  هم  بر  همدیگر  سخت  گرفتید  و  به  توافق  نرسیدید،  دایه‌ای  شیر  دادن  به  کودک  مرد  را  بر  عهده  می‏‎گیرد  (‌تا  نزاع  و  کشمکش  ادامه  نیابد).

آنگاه  حکم  نفقه  و  دستمزد  در  همۀ  حالتها  را  بیشتر  توضیح  و  تفصـیل  می‌دهد،  و  آن  را  پیرو  وضع  شوهر  و  اندازۀ  توان  او  می‌گرداند:

(لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلا مَا آتَاهَا).

آنان  که  دارا  هستند،  از  دارائی  خود  (‌برای  زن  شیر دهنده‌،  به  اندازۀ  توان  خود)  خرج  کنند،  و  آنان  که  تنگدست  هستند،  از  چیزی  که  خدا  بدیشان  داده  است  خرج  کنند.  خداوند  هیچ  کسی  را  جز  بدان  اندازه  که  بدو  داده  است  مکـلّف  نمی‌سازد. (‌طلاق‌/٧)  

بدین  وسیله  نصوص  قرآنی  با  احکام  مفصّل  و  دقیق‌،  سائر  حالتها  را  دنبال‌ کرده  است‌،  و  خودداری  از  آنها  را  ذکر  نـموده  است‌،  و  پیامد  آنها  را  بیان  داشته  است‌.  چیزی  از  تکّه‌ها  و  پاره‌های  خانوادۀ  از  هم  پاشیده  با  طلاق  را  فرو نگذاشته  است  مگر  این‌ که  آن  را  به  جای  خود  برگردانده  است‌،  و  به ‌گونۀ  مناسب  از  آن  سخن‌  گفته  است  و  حکم  آن  را  مهربانانه  و  دقیق  و  روشن  بیان  داشته  است ...

*
انسان  در  برابر  این  سوره  حیران  و  ویلان  مـی‌ایستد،  وقتی‌  که  می‏‎بیند  این  سوره  احکـام  این  حالت  و  پیامدهای  آن  را  بازگو  می‌کند.  این  همه  ترغیب  می‌کند  و  این  همه  بیم  می‌دهد.  بر  هر  حکمی  پیرو  می‌زند.  این  کار  را  به  کـا  و  قدر  خدا  که  در  آسمانها  و  زمین  اجراء  می‌شود،  و  به  قوانین  و  سنن  خدا  در  هلاک‌  کردن  سرکشان  از  فرمان  یزدان‌،  و  در  آسایش  و  آرامش  و  قدرت  و  نعمت  دادن  به  ‌کسانی‌  که  از  او  می‌ترسند  و  راه  تقوا  را  در  پیش  می‌گیرند،  این‌  کار  را  به  رفتار  شایسته  و  کردار  بایسته  و  بزرگواری  و  رضایت  و  ترجیح  ‌کار  زیبا،  و  امیدوار  کردن  به  خیر  و  خوبی،  و  تذکّر  دادن  به  قضا  و  قدر  یزدان  در بارۀ  آفریده‌ها  و  رزق  و  روزیها،  سختیها  و  ناخوشیها  و  گشایشها  و  خوشیها  ... پیوند  و  ارتباط  می‌دهد   ...

در  برابر  این  همه  حقائق  بزرگ  جهانی‌،  انسان  سرگشته  و  دهشت‌زده  می‌ماند  و  می‌ایستد  وقتی  که  می‏‎بیند  همۀ  اینها  در  وقت  سخن‌  گفتن  از  طلاق  مطرح  می‌شود  و  برای  توجّه  و  اهمّیّت  دادن  بدان  اظهار  می‌گردد.  تا  بدانجا  به  طلاق  اهمّیّت  داده  مـی‌شود  که  خطاب  به  شخص  پیغمبر  صلّی الله علیه و اله و سلّم  می‌گردد،  هر  چند  که  طلاق  یک  کار  همگانی  مؤمنان‌،  و  یک  مسألۀ  عمومی  مسلمانان  است‌.  خطاب  به  شخص  پیغمبر  صلّی الله علیه و اله و سلّم  ‌کردن  بیانگر  توجّه  زیاد  و  اهمّیّت  فراوانی  است‌  که  به  ‌کار  طلاق  داده  می‌شود،  و  می‌رساند  که  چه  اندازه  کار  مورد  گفتکو،  بزرگ  و  سترگ  است‌.  شرح  مفصّل  و  دقیق  یکایک  احکام‌،  سخگری  در  هر  حکمی  و  دقت  در  مراعات  آن‌،  از  خدا  ترسیدن  در  اجرای  هر  حکمی‌،  خدا  را  حاضر  و  ناظر  بر  خود  دیدن  در  وقت  اجرای  هر  حکمی‌،  و  دنبال  کردن  مسأله  با  ترغیب  و  تهدید،  هـمۀ  اینها  و  سخن  به  درازا  کشاندن  در  آنها،  به  دل  پیام  می‌دهد  که  انگار  این  کار،  خود  اسلام  به  طور  کلّی  است‌!  خود  دین  به  طور  کلّی  است‌!  این  قضیه‌ای  است‌  که  آسمان  در  آن  سخن  به  درازا  می‌کشاند.  آسمان  ایستاده  است  و  اجرای  احکام  را  می‌پاید  و  نظارت  می‌نماید!  به  کسانی‌  که  در  این  احکام  تقوا  و  پرهیزگاری  داشته  باشند  به  بزرگ‌ترین  و  والاترین  چیزی  ایشان  را  مژده  می‌دهد  که  شخص  مؤمن  بدان  چشم  می‌دوزد،  و  کسانی  را  که  در  این  احکام  ‌کجرو  و  نادرست  و  زیان‌ رسان  باشند،  به  سخت‌ترین  و  ناگوارترین  چیزی  تهدید  می‌کند  که  شخص  سرکش  و  بزهکار  بدان  می‌رسد  و  بدان‌  کیفر  داده  می‌شود.  به  مردمان  هم  پیام  می‌دهد  که  امید  خوب‌،  و  خیر  و  صلاح  نیک‌،  در  فراسوی  امر  به  معروف  و  بزرگواری‌  کردن  و  نیک ‌کرداری  نمودن  و  فراهم  آوردن  آسایش  و  آرامش  برای  انسانها،  پنهان  و  نهان  است‌.

خوانندۀ  قرآن  در  این  سوره  می‌خواند:
(وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ).
و  از  خدا  که  پروردگار  شما  است  بترسید  و  پرهیزکاری  کنید.).  (طلاق/1)

(وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ).

اینها  قوانین  و  مقرّرات  الهی  است‌،  و  هر  کس  از  قوانین  و  مقرّرات  الهی  پا  فراتر  نهد  و  تجاوز  کند،  به  خویشتن  ستم  می‌کند.  (‌چرا  که  خود  را  در  معرض  خشم  خدا  قرار  می‌دهد  و  به  سعادت  خویش  لطمه  می‌زند)‌.     (‌طلاق‌/1)  

(لا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا) (١)

تو  نمی‌دانی‌،  چه  بسا  خداوند  بعد  از  این  حادثه‌،  وضع  تازه‌ای  پیش  آورد.(‌طلاق‌/1)  

(وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ وَأَقِيمُوا الشَّهَادَةَ لِلَّهِ).

و  بر  (‌نگاهداری  و  یا  جدائی‌)  آنان‌،  دو  مرد  عادل  از  میان  خودتان  گواه  کنید،  (‌تا  اگر  در  آینده  اختلافی  روی  دهد،  هیح  یک  از  شوهر  و  همسر  نتوانند  واقعیّت  را  انکار  کنند)‌،  و  گواهی  دادن  را  برای  خدا  اداء  کنید  (‌و  انگیزه  شهادت  محض  رضای  خدا  باشد،  و  از  هیح  کدام  جانبداری  ننمائید)‌.(‌طلاق‌/2)  

(ذَلِكُمْ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ).

این  (‌احکام‌)  چیزی  است  که  کسی  بدان  پند  و  اندرز  می‏‎گردد  که  به  خدا  و  روز  آخرت  ایمان  داشته  باشد.  (‌طلاق/2 )

(وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا (٢)وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا) (٣)

هر  کس  هم  از  خدا  بترسد  و  پرهیزکاری  کند،  خدا  راه  نجات  (‌از  هر  تنگنائی‌)  را  برای  او  فراهم  می‌سازد،  و  به  او  از  جائی  که  تصوّرش ‌نمی‌‌کند روزی‌  می‌رساند ... و  هر  کس  بر  خداوند  توکّل  ‌کند  (‌و  کار  و  بار  خود  را  بدو  واگذارد)  خدا  او  را  بسنده  است‌.  خداوند  فرمان  خویش  را  به  انجام  می‌رساند  و  هر  چه  را  بخواهد  بدان  دسترسی‌  پیدا  می‌کند. خدا  برای‌ هر چیزی  زمان  ‌و  اندازه‌ای  را  قرار  داده  است‌. (‌طلاق‌/2و3)  

(وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْرًا) (٤)

هر  کس  که  از  خدا  بترسد  و  پرهیزکاری  کند،  خدا  کار  و  بارش  را  ساده  و  آسان  می‌سازد. (‌طلاق‌/4)  

(ذَلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنْزَلَهُ إِلَيْكُمْ).

این  (‌قانونگذاری‌)  فرمان  خدا  است  