 پسین تورا ببخشاید، و نعمت خود را بر تو تمام نماید، و به راه راست هدایتت فرماید، و پیروزی نادر و نایابی را بهره تو نماید.

همچنین در سرآغاز سوره‌، منت نهادن بر مؤمنان با آرامش بخشیدن بدیشان‌، و اعتراف به ایمان پیشین ایشان‌، و مژده دادن به آمرزششان و اعطاء پاداش بدانان‌، آمده است‌:

(هُوَ الَّذِي أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَاناً مَّعَ إِيمَانِهِمْ وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً . لِيُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَيُكَفِّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَكَانَ ذَلِكَ عِندَ اللَّهِ فَوْزاً عَظِيماً).

خدا است که به دلهای مؤمنان آرامش و اطمینان خاطر داده است تا ایمانی بر ایمان خود بیفزایند (‌و یقین و باور خویشتن را تقویت نمایند). لشکرهای آسمان و زمین از آن خدا است‌، و خداوند بس آگاه و فرزانه است‌. (‌چنین کرد) تا مردان و زنان مومن را (‌در برابر فرمانبرداری و جهادشان‌) به باغهای بهشتی درآورد که در زیر (‌درختان و قصرهای‌) آن رودبارها روان است‌، و جاودانه در آن بسر می‌برند، و تا این که گناهان و بدیهایشان را بزداید و ببخشاید، و این در پیشگاه ایزدی (‌و در جهان ابدی‌، کامیابی سترگ و) رستگاری بزرگ بشمار است‌. (فتح/‌٤،٥)

این برای مؤمنان‌، و امّا آنچه برای دشمنان مؤمنان‌، از قبیل مردان و زنان منافق و مشرک‌، آماده‌کرده است و تهیه دیده است‌، خشم و غضب و شکنجه و عذاب است‌:

(وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَلَعَنَهُمْ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَسَاءتْ مَصِيراً).

و تا این که مردان و زنان منافق‌، و مردان و زنان مشرکی را عذاب کند که به خدا گمان بد می‌برند. بدیها و بلاها تنها ایشان را دربر می‏‎گیرد (‌و فقط بر آنان چنبره می‌زند) و خداوند بر ایشان خشمگین می‏‎گردد، و آنان را نفرین می‌کند (‌و از رحمت خود محروم می‌سازد) و دوزخ را برای ایشان آماده ساخته است‌، و دوزخ چه جایگاه نهائی بدی است‌!.

آن‌گاه به بیعت پیغمبر خدا (صلی الله علیه و سلم) رهنمون داده می‌شود و بیعت با خدا شمرده می‌شود. دلهای مؤمنان از این راه مستقیماً به خدا می‌پیوندد و ارتباط مستقیم میان چنین دلهائی و میان خدا برقرار می‌شود» با همچون بیعتی، دلهای مؤمنان با یزدان همیشه زنده جاویدان‌، بدون واسطه پیوند می‌خورد:

(إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً . لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُعَزِّرُوهُ وَتُوَقِّرُوهُ وَتُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلاً . إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً).

ما تو را به عنوان گواه و مژده‌رسان و بیم‌دهنده فرستاده‌ایم‌. (‌ما محمد را به سوی شما مردمان فرستاده‌ایم‌) تا به خدا و پپغمبرش ایمان بیاورید، و خدا را (‌با یاری دادن دینش‌) یاری کنید، و او را بزرگ دارید، و سحرگاهان و شامگاهان به تسبیح و تقدیسش بپردازید. بی‏گمان کسانی که (‌در بیعه‌الرضوان حدیبیه‌) با تو پیمان (‌جان‌) می‌بندند، در حقیفت با خدا پیمان می‌بندند، و در اصل (‌دست خود را که در دست پیشوا و رهبرشان پیغمبر می‏‎گذارند، و دست رسول بالای دست ایشان قرار می‏‎گیرد، این دست به منزله دست خدا است و) دست خدا بالای دست آنان است‌! هرکس پپمان‌شکنی کند به زیان خود پپمان‌شکنی می‌کند، وآن کس که در برابر پیمانی که با خدا بسته است وفادار بماند و آن را رعایت بدارد، خدا پاداش بسیار بزرگی به او عطاء می‌کند.

به مناسبت بیعت‌کردن و سرباز زدن -‌پیش از به پایان بردن سخن از مؤمنان و موضعگریهایشان در حدیبیه - به عربهائی رو می‌کندکه از بیرون آمدن خودداری کرده‌اند. معذرتهایشان را رسواگرانه می‌شمارد، و از سوء ظنی‌که در حق یزدان داشته‌اند، و از بدی و بلائی که برای پیغمبر (صلی الله علیه و سلم) و همراهانش می‌خواسته‌اند و انتظار می‌کشیده‌اند، سوء ظن و انتظار بدی و بلائی که در دلها و درونهایشان در غوغا وگشت وگذار بوده است‌، پرده برمی‌دارد، و پیغمبر (صلی الله علیه و سلم) را متوجه چیزی می‌نمایدکه باید موضع او در آینده در برابرشان باشد. این توجه دادن و رهنمود کردن به شیوه‌ای صورت می‌گیرد که به نیرومندی مسلمانان و ناتوانی سرباز زنندگان اشاره می‌نماید. همان‌گونه که اشاره دارد به این‌که غنیمتها و فتحهائی نزدیک در پیش است‌، غنیمتها و فتحهائی‌که در برا‌بر آنها آب دهان سرباز زنندگان سهل‌انگار و خانه‌نشینان ترسو جاری می‌شود:

(سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِم مَّا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ قُلْ فَمَن يَمْلِكُ لَكُم مِّنَ اللَّهِ شَيْئاً إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرّاً أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعاً بَلْ كَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً . بَلْ ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَنقَلِبَ الرَّسُولُ وَالْمُؤْمِنُونَ إِلَى أَهْلِيهِمْ أَبَداً وَزُيِّنَ ذَلِكَ فِي قُلُوبِكُمْ وَظَنَنتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ وَكُنتُمْ قَوْماً بُوراً . وَمَن لَّمْ يُؤْمِن بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَعِيراً . وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَكَانَ اللَّهُ غَفُوراً رَّحِيماً. سَيَقُولُ الْمُخَلَّفُونَ إِذَا انطَلَقْتُمْ إِلَى مَغَانِمَ لِتَأْخُذُوهَا ذَرُونَا نَتَّبِعْكُمْ يُرِيدُونَ أَن يُبَدِّلُوا كَلَامَ اللَّهِ قُل لَّن تَتَّبِعُونَا كَذَلِكُمْ قَالَ اللَّهُ مِن قَبْلُ فَسَيَقُولُونَ بَلْ تَحْسُدُونَنَا بَلْ كَانُوا لَا يَفْقَهُونَ إِلَّا قَلِيلاً . قُل لِّلْمُخَلَّفِينَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ فَإِن تُطِيعُوا يُؤْتِكُمُ اللَّهُ أَجْراً حَسَناً وَإِن تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُم مِّن قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَاباً أَلِيماً).

بازپس‌ماندگان عربهای بادیه‌نشین (‌که در سفر حدیبیه‌، پیغمبر و اصحاب را همراهی نکرده‌اند) خواهند گفت‌: اموال و خانواده‌، ما را به خود سرگرم و مشغول داشت‌. برای ما آمرزش بخواه‌. آنان با زبانهایشان چیزی را می‏‎گویند که در دل