ّی  و  ٥٢  آیه  است
بسم  الله  الرحمن  الرحيم  

(الْحَاقَّةُ (١) مَا الْحَاقَّةُ (٢) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحَاقَّةُ (٣) كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ (٤) فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ (٥) وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ (٦) سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ (٧) فَهَلْ تَرَى لَهُمْ مِنْ بَاقِيَةٍ (٨) وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ (٩) فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَابِيَةً (١٠) إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ (١١) لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ (١٢) فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ (١٣) وَحُمِلَتِ الأرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً (١٤) فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ (١٥) وَانْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ (١٦) وَالْمَلَكُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَانِيَةٌ (١٧) يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لا تَخْفَى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ (١٨) فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا كِتَابِيَهْ (١٩) إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلاقٍ حِسَابِيَهْ (٢٠) فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ (٢١) فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ (٢٢) قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ (٢٣) كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِي الأيَّامِ الْخَالِيَةِ (٢٤) وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ (٢٥) وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ (٢٦) يَا لَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَ (٢٧) مَا أَغْنَى عَنِّي مَالِيَهْ (٢٨) هَلَكَ عَنِّي سُلْطَانِيَهْ (٢٩) خُذُوهُ فَغُلُّوهُ (٣٠) ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ (٣١) ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوهُ (٣٢) إِنَّهُ كَانَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ (٣٣) وَلا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ (٣٤) فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَا هُنَا حَمِيمٌ (٣٥) وَلا طَعَامٌ إِلا مِنْ غِسْلِينٍ (٣٦) لا يَأْكُلُهُ إِلا الْخَاطِئُونَ (٣٧) فَلا أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ (٣٨) وَمَا لا تُبْصِرُونَ (٣٩) إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ (٤٠) وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ قَلِيلا مَا تُؤْمِنُونَ (٤١) وَلا بِقَوْلِ كَاهِنٍ قَلِيلا مَا تَذَكَّرُونَ (٤٢) تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ (٤٣) وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الأقَاوِيلِ (٤٤) لأخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ (٤٥) ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ (٤٦) فَمَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِينَ (٤٧) وَإِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ (٤٨) وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ (٤٩) وَإِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكَافِرِينَ (٥٠) وَإِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ (٥١) فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ) (٥٢)

این  سورۀ  هراس‌انگیز  و  وحشت‌انگیزی  است‌.  کمتر  جائی  از  آن  یافته  می‌شود  که  حسّ  و  شعور  از  آن  سخت  به  تکان  نیفتد.  این  سوره  از  آغاز  تا  به  انجام  حسّ  و  شعور  را  می کوبد  و  آن  را  با  هو‌ل  و  هراس  ‌کمرشکن‌،  و  جدّ  و  جهد  قاطعانه‌،  و  صحنه‌ای  پس  از  صحنه‌ای‌،  رویاروی  می‏‎گرداند.  همۀ  صحنه‌ها  آهنگ  و  نوای  مصرانه‌ای  بر  حسّ  و  شعو‌ر،  ‌گاهی  با  هو‌ل  و  هراس‌،  و  گاهی  با  جلالت  و  عظمت‌،  و  زمانی  با  عذاب،  و  در  همۀ  اوقات  با  حرکت  و  تکان  سخت‌،  آشنا  می‌سازند!

این  سوره  جملگی  با  نیروی  تمام  و  ژرفای  بسیار،  به  حسّ  و  شعو‌ر  احساس  یگانه‌ای  با  معنی  یگانه‌ای  می‏بخشد ...  این  ‌کار -‌ کار  دین  و  عقیده  -‌ جدّی  و  خالصانه  و  دوراندیشانه  و  قاطعانه  است‌.  تمام  آن  جدّی  است  و  هیچ  شوخی  و  یاوه‌ای  در  آن  نیست‌.  اصلاً  شوخی  ‌و  یاوه  جائی  در  آن  ندارد.  دربارۀ  دنیا  جدّی  است‌،  و  در بارۀ  آخرت  جدّ‌ی  است‌.  در  ترازو  و  حساب  و  کتاب  خدا  جدّی  است‌.  جدّی  است  و  در  اینـجا  و  در  آنجا  نهیم  و  نه  بیش  احتمال  ملاحظه‌ای  در  آن  دیده  نمی‌شود.  کدام  ملاحظه‌ای  از  آن  در  حقّ  کسی  صورت  می‌پذیرد  که  شمشیر  خشم  خدا  را  بر  سر  خود  فرود  می‌آورد،  و  خدا  قاطعانه  او  را  می‏‎گیرد  و  گرفتارش  می‌سازد؟  حتّی  با  کسی  هر  چند  که  پیغمبر  باشد  ملاحظه‌ای  ندارد.  زیـرا  کاربزرگ ‌تر  از  پیغمبر  و  بزرگ تر  از  بشر  است ...  این  ‌کار،  حقّ  است‌.  حقّ  یقین  است‌.  از  جانب  خدای  عالمین  است‌.

این  معنی  در  نام  گزیده  قیامت  در  این  سوره  جلوه‌گر  می‌آید.  نامی  است‌  که  این  سوره  بدان  نامگذاری  شده  است‌:

(الْحَاقَّةُ) (١).   رخداد  راستین‌...

این  نام  با  ساختار  واژگانی  و  طنین  و  معنی  خود  به  حسّ  و  شعو‌ر،  مفهوم  جدّیّت  و  قاطعیّت  و  حقّانیّت  و  استقرار  القاء  می‌کند.  آهنگ  واژگانی  آن  از  همه  چیز  بیشتر  همگون  بالا  بردن  چیز  سنگینی  برای  مدّت  طویلی،  و  آن  گاه  بر  جای  خود  نهادن  آن‌،  آهسته  و  آرام  و  محکم  و  استوار  است‌.  بالا  بردن  در  کشش  «‌حا»‌،  و  جدیّت  آن  در  تشدید  «‌قّ‌»‌  بعد  از  آن‌،  و  برجای  نهادن  و  استقرار  بخشیدن  آن  با  پایان  بخشیدن  با  «‌ه»‌  که  به  صورت  هاء  ساکن  خوانده  می‌شود.

این  معنی  دیده  می‌شود  در  جایگاه‌های  نقش  زمین  شدن  کسانی  ‌که  دین  و  عقیده  و  آخرت  را  تکذیب  ‌کرده‌اند  و  قومی  بعد  از  قومی‌،  و  گروهی  پس از  گروهی‌،  نابو‌د  گردیده‌اند،  نقش  زمین  شدن  و  نابود  گردیدن  آنان  با  طوفان ‌کمرشکن  و  تند  و  تیزی‌:

(كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ (٤) فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ (٥) وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ (٦) سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ (٧) فَهَلْ تَرَى لَهُمْ مِنْ بَاقِيَةٍ (٨) وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ (٩) فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَابِيَةً (١٠) إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ (١١) لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ) (١٢)

قوم  ثمود  و  قوم  عاد  (‌رخداد  راستین‌)  درهم  کوبنده  را  تکذیب  کردند.  در  نتیجه  قوم  ثمود  با  عـذاب  سرکش  و  سهمگین  (‌صاعقه‌)  نابود  گشتند.  و  قوم  عاد  به  وسیلۀ  تندباد  سرد  و  سرکش  و  پرسر  و  صدای  ویرانگ