ارشان  بدیشان  داده  است  و  مرحمتی  که  بدانـان  فرموده  است‌:

(ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ).

این  است  پیروزی  بزرگ  (‌و  نعمت  سترگ‌)‌.

صحنه  را  از  لابلای  نمایش  ویژۀ  قرآنی  دیـدیم‌،  بدان  شیوۀ  نادر  و  منحصر  به  فردی  که  قرآن  دارد.  واپسـین  سخن  را  نیز  شنیدیم‌...  دیدیم  و  شنیدیم‌،  چرا که  شیوۀ  به  تصویر  زدن  قرآن‌،  صحنه  را  تنها  به  شکل  وعده‌ای ‌که  داده  شود،  یا  آینده‌ای‌ که  انتظار  آن  رود،  رها  نمی‌سازد.  صحنه  را  در  عباراتی‌ که‌ گوشها  آنـها  را  بشنوند،  یـا  چشمها  آنها  را  بخوانند،  بر  جای  نـنهاده  است‌.  بلکه  حـواسّ  و  احسـاسات  صـحنه  را  پر  تکـان  و  جـنبش  می‏یابند،  و  آن  را  واقعی  مجسّم  می‌کنند! انگار  همین  لحظه ‌گوشها  صداهای  صحنه  را  می‌شنوند  و  چشـمها  شکلهای  آن  را  می‏بینند.

هر  چند که  این  صحنه‌،  با  مقیاس  و  معیار  ما  -  انسانهائی  که  در  پس  پرده‌ایم  -  آینده‌ای  است ‌که  در  روز  قیامت  انتظار  وقوع  آن  را  داریم‌.  امّا  این  صحنه  با  توجّه  به  علم  مطلق  خدا،  واقعیّتی  است‌ که  هم  اینک  حاضر  و  آمـاده  است‌.  چه  زمان  و  حجاب  آن‌،  از  تصوّرات  ما  انسانهای  فانی  است‌.

*

در  پایان  این  درس‌،  و  در  رویاروئی  با  تهمت  بزرگی‌ که  از  پیروان  هیچ  پیغمبری  تهمتی  به  بزرگی  آن  دیـده  و  شنیده  نشده  است‌،  و  در  رویاروئی  با  تهمت  بزرگی‌ که  پیروان  مسیح‌،  یعنی  عیسی  پسر  مـریم عليّه السّلام   زدنـد که  تهمت  الوهیّت  او  است‌!  تهمتی‌ که  عـیسی عليّه السّلام  بدین  شیوه  از آن  تبرّی  می جوید  و  خویشتن  را تبرئه  می‌کند،  و  در  این  باره‌ کار  و  بار  قوم  خود  را  بدین  نـحوی‌ که  دیدیم  به  خدا  وامی‌گذارد،  در  رویاروئی  با  این  تهمت‌،  و  در  پایان  درسی‌ که  این  پرسش  هراسناک  را  دربارۀ  چنان  مسألۀ  بزرگ،  آن  هم  در  صحنۀ  سترگ  قیامت  عرضه  می‌دارد،  واپسین  پیرو  آهنگین  سوره  ذکر  می‌گردد  و  اعلان  می‌دارد:  ملک  و  سلطنت  آسمانها  و  زمین  و  آنچه  در  میان  آنها  است‌،  از  آن  خدا  است‌،  و  سلطه  و  قدرت  یزدان بر  همۀ  پدیده‌های  جهان‌،  بدون  حدود  و  ثـغور  و  مرز  و  بوم  است‌:

(لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَمَا فِيهِنَّ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ) (١٢٠).

کشور  و  حکومت  و  شوکت  و  عزّت  و  قدرت  آسمانها  و  زمین  و  آنچه  در آنها  است‌،  از  آن  خدا  است‌،  و  او  بر  هر  چیزی  توانا  است‌.

پایانی  است  که  همآهنگ  با  آن  مسألۀ  بزرگی  است‌ که  چنان  تهمت  سـترگی  پـیرامون  آن  درگرفته  است‌،  و  متناسب  با  صحنۀ  بزرگی  است‌ که  تنها  در  آن  یزدان  علم  و  دانش  دارد،  و  الوهیّت  منـحصر  بـدو  است‌،  و  قـدرت  ویژۀ  او  است‌.  در  آن  همۀ  پیغمبران  خود  را  به  خدا وامی‌گذارند  و  به  سویش  برمی‌گردند،  و  همۀ ‌کـارها  را  کلّاً  به  او  وامی‌گذارند،  و  از  جمله  در  آن  صحنه  عیسی  پسر مریم ‌کار خود  را و کار  قوم  خود  را  جملگی  به  خدای  چیره  و كار  بجا  وامی‌گذارد  و  حواله  مـی‌دارد،  خدائی ‌که  ملک  و  مملکت  آسمانها  و  زمین  و  آنچه  در  میان  آنها  است‌،  متعلّق  بدو  است‌،  و  او  بر  هر  چیزی  بس  توانا  است‌.

پایانی  است‌ که  با  سوره‌ای  همآهنگ  است‌ که  از  (‌دین‌)  سخن  می‌راند،  و  دیـن  را  تـنها  در  پیروی  از  شریعت  خدای  یگانه‌،  و  دریافت  دستور  و  فرمان  تنها  از  یـزدان  جهان‌،  و  حکو‌مت  و  فرماندهی  برابر  چیزی‌ که  خدا  نازل  فرموده  است  نه  چیز  دیگری‌،  مجسّم  می‌نماید  و  عرضه  میدارد...  خدا  مالكی  است ‌که  ملک  آسمانها  و  زمین  و  آنچه  در  آنها  است  متعلّق  بدو  است‌.  مالک  است که  باید  فرمان  دهد  و  حکو‌مت  نماید:

(وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ). (‌مائده  /  44) 

 هر  کس  برابر آن  چیزی  حکم  نکند  که  خداوند  نازل  کرده  است  (‌و  قصد  توهین  به  احکام  الهی  را  داشته  باشد)  او  و  امثال  او  بیگمان  کافرند.

مسأله‌،  مسألۀ  واحدی  است  ...  مسألۀ  الوهیّت  است  ٠‌٠٠  مسألۀ  توحید  و  یگانه  پرستی  است  ...  مسألۀ  فرماندهی  و  حکو‌مت  برابر  چیزی  است ‌که  خدا  نازل ‌کرده  است  ...  تا  بدین  وسیله  الوهیّت  یگانه  شود،  و  توحید  و  یگانه  پرستی  نیز  حاصل  و  پیاده ‌گردد.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:36.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:37.txt">قسمت دوم</a><a class="text" href="w:text:38.txt">قسمت سوم</a><a class="text" href="w:text:39.txt">قسمت چهارم</a><a class="text" href="w:text:40.txt">قسمت پنجم</a></body></html>سوره بقره آيه‌ي 103-75

(أَفَتَطْمَعُونَ أَنْ يُؤْمِنُوا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيقٌ مِنْهُمْ يَسْمَعُونَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ مِنْ بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (٧٥) وَإِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلا بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ قَالُوا أَتُحَدِّثُونَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاجُّوكُمْ بِهِ عِنْدَ رَبِّكُمْ أَفَلا تَعْقِلُونَ (٧٦) أَوَلا يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ (٧٧) وَمِنْهُمْ أُمِّيُّونَ لا يَعْلَمُونَ الْكِتَابَ إِلا أَمَانِيَّ وَإِنْ هُمْ إِلا يَظُنُّونَ (٧٨) فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلا فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا يَكْسِبُونَ (٧٩) وَقَالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلا أَيَّامًا مَعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْدًا فَلَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ مَا لا تَعْلَمُونَ (٨٠) بَلَى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَأَحَاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ فَأُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (٨١) وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (٨٢) وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ لا تَعْبُدُونَ إِلا اللَّهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ إِلا قَلِيلا مِنْكُمْ وَأَنْتُمْ مُعْرِضُونَ (٨٣) وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ لا تَسْفِكُونَ دِمَاءَكُمْ وَلا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَأَنْتُمْ تَشْهَدُونَ (٨٤) ثُمَّ أَنْتُمْ هَؤُلاءِ تَقْتُلُونَ أَنْفُسَكُمْ وَتُخْرِجُونَ فَرِيقًا مِنْكُمْ مِنْ دِيَارِهِمْ تَظَاهَرُونَ عَلَيْهِمْ بِالإثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَإِنْ يَأْتُوكُمْ أُسَارَى تُفَادُوهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ إِخْرَا