2) قَالَ رَجُلاَنِ مِنَ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُواْ عَلَيْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غَالِبُونَ وَعَلَى اللّهِ فَتَوَكَّلُواْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ (23) قَالُواْ يَا مُوسَى إِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا أَبَداً مَّا دَامُواْ فِيهَا فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ (24) قَالَ رَبِّ إِنِّي لا أَمْلِكُ إِلاَّ نَفْسِي وَأَخِي فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ (25) قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الأَرْضِ فَلاَ تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ)(26)

(‌به  یاد  آورید)  هنگامی  را  که  موسی  به  قوم  خود  گفت‌:  ای  قوم  من‌! نعمت  خدا را  بر  خود  متذكّر  شوید،  و زمانی  را  به  یاد  آورید  که  خـداونـد  پـیغمبرانـی  در  مـیان  شـما  برانگیخت  و  شاهانی  از  شما  به  سـلطنت  رسـانید  (‌و  در  واقع  همۀ  شـما  را  بـا  رهـائی  از  ظلم  و  سـتم  فرعون  و  فرعونیان  و  بخشیدن  دارائی  و  آزادی‌،  شاه  خانۀ  خود  گردانید)‌،  و  به  شما  آن  داد  که  به  کس  دیگری  از  جهانیان  نداده  است‌.  ای  قوم  من‌!  به  سرزمین  مقدّسی  وارد  شوید  که  خداوند  دخول  بدانجا  را  برای  شما  مقدّر  کرده  است‌،  و  (‌در  برابر  دشمن  سرسختی  که  در  آنجا  بسر  می‌برد  پای  بـه  فرار  نگذارید  و)  پشت  مکنید،  تـا  زیـانکارانـه  برنگردید  (‌و  یاری  و  خشنودی  خدا  را  از  دست  نـدهید)‌.  گفتند:  ای  موسی‌!  در  آنجا  قوم  زورمند  و  قلدری  زندگی  می‏‎کنند  و  ما  هرگز  بدانجا  وارد  نمی‌شویم  مادام  که  آنان  از آنـجا  بـیرون  نــروند.  در  صورتی  که  آنـان  از  آن  سرزمین  بیرون  رفتند،  ما  بدانجا  خواهیم  رفت‌.  دو  نـفر  (‌سردار)  از  مردان  خدا  ترس  که  خداوند  بدیشان  نعمت  (‌عقل  و  ایمان  و  شهامت‌)  داده  بود،  گفتند:  شما  (‌از  قیافۀ  درشت  این  مردمان  نترسید  و  ناگهانی  یورش  برید  و)  از  دروازه  بر  آنان  وآرد  شوید.  اکروارد  دروازه  شوید  (‌به  سبب  دل  ضعیفی  که  دارند)  شما  پیروز  خواهید  شد.  اگر  مؤمن  هستید،  بر  خدا  توکّل  کنید.  گفتند:  ای  مـوسی‌!  ما  هرگز  بدان  سرزمین  مقدّس  پای  نمی‌نهیم  مادام  که  آنان  در آنجا  بسر  برند.  پس  (‌دست  از  سر  مـا  بـدار  و)  تو  و  پروردگارت  بروید  و  (‌بـا  آن  زورمندان  قوی  هیکل‌)  بجنگید؛  ما  در  اینجا  نشسته‌ایم  (‌و  منتظر  پیروزی  شـما  هستیم‌!  بدین  هنگام  موسی  رو  به  درگاه  کردگار  کرد  و  عاجزانـه‌)  گفت‌:  پروردگارا!  مـن  تنها  اختیار  خود  و  برادرم  (‌هارون‌)  را  دارم‌؛  میان  من  و  این  قوم  ستم  پیشه‌،  (‌با  عدالت  خداوندی  خود)  داوری  کن  (‌و  حسـاب  ما  را  از  حساب  ایشان  جدا  فرما،  و  ما  را  به  عذاب  آنـان  گرفتار  منما.  خدا  به  موسی‌)  گفت‌:  این  سرزمین  تا  چهل  سال  بر  آنان  ممنوع  است  (‌و  بدان  پای  نخواهند  گذاشت،  و)  در  سرزمین  (‌خشک  بیابان‌)  سرگردان  (‌بدین  سو  و  آن  سو)  می‌کردند  (‌و  راه  به  جائی  نمی‌برند)  و  بر  قوم  سـتـم  پیشه  و  نافرمان  غمگین  مباش‌. (‌مائده  / ٢٠-26  ) 

(مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً وَلَقَدْ جَاءتْهُمْ رُسُلُنَا بِالبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيراً مِّنْهُم بَعْدَ ذَلِكَ فِي الأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ) (32)

به  همین  جهت  بر  بنی‌اسرائیل  مقرّر  داشتیم  که  (‌متجاوز  كشته  شود.  چرا  که‌)  هر  کس  انسـانی  را  بـدون  ارتکـاب  قتل،  یا  فساد  در  زمین  بکشد،  چنان  است  که  گوئی  همۀ  انسـانها  را  کشـته  است‌،  و  هـر  کس  انسـانی  را  از  مرگ  رهائی  بخشد،  چنان  است  که  گوئی  همة  مـردم  را  زنـده  کرده  است‌؛  (‌زیرا  فرد  نمایندۀ  جمع  و  عضوی  از  اعضاء  جامعه  است‌)‌.  و  پیغمبران  ما  همراه  با  معجزات  آشکار  و  آیات  روشن  به  پیش  ایشان  آمدند  و  امّا  بسیاری  از  آنان  (‌احکام  خدا  را  نادیده  گرفتند  و)  پس  از  آن  در  روی  زمین  راه  اسراف  (‌در  قبل  و  جنایت‌)  پیش  گرفتند.

(يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ لاَ يَحْزُنكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قَالُواْ آمَنَّا بِأَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِن قُلُوبُهُمْ وَمِنَ الَّذِينَ هِادُواْ سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ سَمَّاعُونَ لِقَوْمٍ آخَرِينَ لَمْ يَأْتُوكَ يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ مِن بَعْدِ مَوَاضِعِهِ يَقُولُونَ إِنْ أُوتِيتُمْ هَـذَا فَخُذُوهُ وَإِن لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُواْ وَمَن يُرِدِ اللّهُ فِتْنَتَهُ فَلَن تَمْلِكَ لَهُ مِنَ اللّهِ شَيْئاً أُوْلَـئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللّهُ أَن يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ (41) سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ).

 ای  پیغمبر!  مایۀ  اندوه  تو  نشود  (‌کار  کافرانی  که‌)  در  کفر  بر  یکدیگر  سبقت  می‏‎گیرند.  کسـانی  (‌از  مـناففان  گول  خورده‌ای‌)  که  به  زبان  می‌گویند:  مؤمن  هستیم‌،  ولی  از  دل  مؤمن  نمی‌باشند  (‌و  گفتارشان  بـا  کردارشـان  و  بیرونشان  با  درونشان  همخوانی  ندارد)‌،  و  کسانی  که  خویشـتن  را  یهودی  می‌دانند  و  پیوسته  گوش  به  دروغ  فرامی‌دارند  (‌و  اکاذیب  و  اباطیل  احبار  را  باور  می‌نمایند  و  سخنان  یاوۀ‌)  گروه  دیگری  (‌از  خود)  را  می‌پذیرند  که  (‌به  سبب  کبر  و  غرور  و  بـغض  و  حسد)  بـه  پـیش  تـو  نمی‌آیند  و  سخنان  (‌آسمانی  تورات‌)  را  از  جاهای  خود  بدور  و  تحریف  می‌کنند  (‌و  به  پیروان  خود)  می‌گویند:  اگر  این  (‌چیزهائی  را  که  ما  می‏گوئیم،  توسّط  محمّد)  بـه  شما  گفته  شد،  آن  را  بپذیرید،  و  اگر  چنین  به  شما  گفته  نشد  (‌از  پذیرش  هر گونه  سـخن  دیگری‌)  خـویشتن  را  برحذر  دارید.  اگر  خداوند  (‌بر  اثـر  گناهان  پـی  در  پـی‌)  بلای  کسی  را  بخواهد،  تو  نمی‌توانی  اصلاً  برای  او  کاری  بکـنی‌.  آنـان  کســانیند  که  (‌در  ضلال  و  عناد  اسراف  کرده‌اند  و)  خداوند  نمی‌خواهد  دلهـایشان  را  (‌از  کـثافت  کفر  و  شرک‌)  پاک  گرداند.  بهرۀ  ایشان  در  دنیاخواری  و  رسوائی‌،  و  در  آخرت  عذاب  بزرگی  است‌.  آنان  بسی  دروغ  را  می‌شنوند  و  می‌پذیرند،  و  بسیار  مال  حرام  را  می‌خورند.....(مائد‌ه  /  41و42) 

(قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ هَلْ تَنقِمُونَ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلُ وَأَنَّ أَكْثَرَكُمْ فَاسِقُونَ (59) قُلْ هَلْ أُنَبِّئُكُم بِشَرٍّ مِّن ذَلِكَ مَثُوبَةً عِندَ اللّهِ مَن لَّعَنَهُ اللّهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْه