َسَناً لَّأُكَفِّرَنَّ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَلأُدْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ فَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ (12) فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ لَعنَّاهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوبَهُمْ قَاسِيَةً يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِ وَنَسُواْ حَظّاً مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِ وَلاَ تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَىَ خَآئِنَةٍ مِّنْهُمْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمُ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ (13) وَمِنَ الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّا نَصَارَى أَخَذْنَا مِيثَاقَهُمْ فَنَسُواْ حَظّاً مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِ فَأَغْرَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَسَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللّهُ بِمَا كَانُواْ يَصْنَعُونَ(14)

بیگمان  خداوند  از  بنی‌اسرائیل  پیمان  گرفت  و  دوازده  رهبر  برای  آنان  تعیين  کرد  و  بدیشان  گفت‌:  من  با  شمایم  (‌و  یاری  و  مددتان  مـی‌نمایم‌)  اگـر  نـماز  را  بگـزارید  و  زکات  مال  بدر  کنید  و  به  پیغمبرانم  ایمان  بیاورید  و  (‌بـا  انفاق  دارائی  در  راه  خدا،  از  جمله  کمک  به  نیازمندان‌)  به  خدا  قرض  نیکوئی  دهید.  (‌با  انجام  همۀ  اینها)  از  گناهان  شـما  چشـم‌پوشی  مـی‌نمایم  و  شما  را  به  بـاغهائی  (‌از  بهشت‌)  وارد  می‌گردانم  که  رودبارها  از  زیر  (‌درختان‌)  آنها  جاری  است‌.  امّا  کسی  که  از  شما  کافر  شود  (‌و نقض  عهد  کند)  راه  راست  را  گم  کرده  است  (‌و  منحرف  گشته  است‌)‌. امّا  به  سبب  پیمان‌شکنی  ایشان‌، ‌آنـان  را نـفرین  کردیم  و  از  رحمت  خود  محروم  داشتیم  و  دلهایشان  را  سخت  نـمودیم  (‌بگونه‌ای  کـه  دلیل  و  اندرز  بـدان  راه  نمی‌یافت‌)‌.  آنان  سخنان  را  تحریف  و  بخش  فراوانـی  از  آنچه  (‌در  تورات  بود  و)  بدیشان  تذکّر  داده  شده  بـود،  ترک  کردند.  (‌این  خوی  پلید  هنوز  هـم  در  چنین  قومی  وجود  دارد  و تو)  همیشه  می‌توانی  خیانتی  (‌تـازه‌)  از  آنان  ببینی‌،  مگر  عدّۀ  کمی  از  ایشـان  (‌که  بـه  تو  ایمان  آورده‌اند  و  خیانت  پیشه  نیستند)‌.  پس  از  آنان  در گذر  و  (‌بـدسگالیها  و  دروغگوئیهایشان  را)  نـادیده  بگیر،  کـه  خداوند  نیکوکاران  را  دوست  می‌دارد.  و  از  کسـانی  کـه  می‌گویند  ما  مسیحی  هستیم  (‌و  ادّعاء  دارنـد  کـه  یـاران  مسیح  می‌باشند  نیز)  پیمان  گرفتیم  (‌که  بـه  انـجیل  عمل  کنند  و  خدای  را  به  یگانگی  بستایند  و محمّد  را  پیعمبر  واپسین  بدانند)  امّا  آنان  قسمت  قابل  ملاحظه‌ای  از  آنچه  بدانان  تذکّر  داده  شده  بود  به  دست  فراموشی  سپردند؛  لذا  بـه  پاداش  آن  تـا  دامنۀ  قیامت،  میان  (‌گروههای  مـختلف‌)  ایشـان  کینه  و  دشمنی  افکندیم  (‌و  تـا  روز  رستاخیز  پیوسته  فرقه‌های  مسیحی  همدیگر  را  کافر  و  ملعون  می‌نامند  و  یکدیگر  را  دشمن  می‌دارند)  و  خداوند  (‌در آن  روز)  ایشان  را  از آنچه  کرده‌اند  آگاه  خواهد  ساخت  (‌و  پاداش  اعمالشان  را  خواهد  داد)‌.  (‌مائده  /  ١٢-‌14) 

 روند  سوره  احکام  شرعی ‌گوناگونی  را  در  بر  می‏‎گیرد.  از  آن  جمله‌:  احكام  متعلّق  به  حيوانات  و  شکار  حلال  و  حرام‌)  و  احکام  مربوط  به  طـهارت  و  نماز،  و  احکـام  راجع  به  قضاوت  و  داوری  و  اقامۀ  عدل  و  اجراء  دادگری  در آن‌،  همچنین  احكام  متعلّق  به  حدّ  و  نحوۀ ‌تـنبیه  در  دزدی  و  شورش  علیه ‌گروه  مسلمانان‌،  و  احکام  مربوط  به  میخوارگی  و  قماربازی  و  بتهای  سنگی  و  غـیره‌،  و  تیرهای  مخصوصی ‌که  با  آن  بخت  آزمائی  و  فال‌بینی  می‌کردند،  و  احکام  راجع  به‌کفّارۀ ‌کشتن  شکار  به  هنگام  احرام‌،  و کفّارۀ  سوگند،  و  احکام  متعلّق  به  وصیّت  به  هنگام  وفات‌،  و  احکام  مربوط  به  حیواناتی  به  نامهای‌:  بحیره  و  سائبه  و  وصیله  و  حامی‌،  و  احکام  مربوط  به  قانون  قصاص  در  تورات  است‌،  قانونی‌ که  خدا  آن  را  در   شریعت  اسلام  نیز معتبر  فرموده  است  ...  بدین  منوال  در  روند  سوره‌،  قوانین  دینی  بدون  هر  نوع  فاصله  و  مانعی  در کنار  مراسم  عبادی  قرار  می‌گیرند.

در کنار  این  احکام ‌گوناگو‌ن‌،  فرمان  به  اطاعت  و  مقیّد  شدن  به  قوانین  و  مقرّرات  الهی  و  رعایت  اوامر  آسمانی  در  می‌رسد،  و  نهی  می‌شود  از  حلال‌ کردن  و  حرام ‌کردن  مگر  با  اجازۀ  یزدان  جهان‌.  آنگاه  نـصّ  قرآنی  بیان  می‌فرماید که  این  است  دینی‌ که  خدا  آن  را  برای  ملّت  مؤمن‌،‌ کامل‌ کرده  است  و  به  اتمام  رسانده  است  و  آن  را  می‌پسندد  و  بدان  خشنود  است‌:

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَآئِرَ اللّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلآئِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَاناً ).

ای  مؤمنان‌!  (‌حرمت  شکنی‌)  شعائر  (‌دین‌)  خـدا  را  بـرای  خود  حلال  ندانید  (‌بدین  صورت  که  هر گونه  که  بخواهید  بدان  دست  ببرید  و در آن  تصرّف  کنید)  و نه  ماه  حرام  را  (‌بـدین  معنی  کـه  در آن  بـجنگید)  و  نـه  قـربانیهای  بی‌نشان  و  نه  قربانیهای  نشانداری  را  (‌که  بـه  بیت‌اللـه  هدیّه  می‏‎گردد.  بدین  گونه  که  متعرّض  چنین  حیواناتی  یا  صاحبان  آنها  بشوید)  و  نه  کسانی  را  که  آهنگ  آمدن  به  خـانۀ  خـدا  را  دارنـد  و  بـه  دنـبال  لطف  و  خشنودی  خدایند.... (‌مائده‌/  ٢) 
(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحَرِّمُواْ طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ ).

ای  مؤمنان‌!  چیزهای  پاکیزه‌ای  را  که  خداوند  برای  شما  حلال  کرده  است  بر  خود  حرام  مکنید،  و  (‌از  حـلال  به  حرام‌)  تجاوز  ننمائید  (‌و  از  حدود  مقرّرات  الهـی  تخطّی  مکنید)‌....(مائده  /‌87) 
(وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَاحْذَرُواْ).

  از  خـدا  و  از  پيغمبر  فرمانبرداری  کنید  و  (‌از  مـخالفت  فرمان  خدا  و  پپغمبر)  خویشتن  را  برحذر  دارید  .... (‌مائده  /  92) 
(الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِيناً ).

امروزه  (‌احکام‌)  دین  شما  را  برایتان  کامل  کردم  و  (‌بـا  عزّت  بخشیدن  به  شـما  و  استوار  داشـتن  گامهایتان‌)  نعمت  خود  را  بر شما  تکمیل  نمودم  و  اسلام  را  به  عنوان  آئین  خداپسند  برای  شما  برگزیدم. (‌مائده / ٣)  روند  قرآنی ‌کار  اطاعت ‌کردن  و  پـیروی  نـمودن  در  مسألۀ  حلال‌ کردن  و  حرام  نمودن  را  مجمل  و  مختصر  رها  نمی‌سازد.  بلکه  با  نصّ  صریح  و  قاطع‌،  عـمل  به  چیزهائی  را  واحب  می‌شمارد که  یـزدان  آنـها  را  نازل فرموده  است‌،  و  ترک  چیزهائی  را  واجب  اعلام  می‌دارد  که  مخالف  فرمان  او  بوده  و  دیگران  آنـها  را  وضع  و  اجراء  آنها  را  خواستار