 بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَلَمْ يُفَرِّقُواْ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ أُوْلَـئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ وَكَانَ اللّهُ غَفُوراً رَّحِيماً )152 ) يَسْأَلُكَ أَهْلُ الْكِتَابِ أَن تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتَاباً مِّنَ السَّمَاءِ فَقَدْ سَأَلُواْ مُوسَى أَكْبَرَ مِن ذَلِكَ فَقَالُواْ أَرِنَا اللّهِ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُواْ الْعِجْلَ مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ فَعَفَوْنَا عَن ذَلِكَ وَآتَيْنَا مُوسَى سُلْطَاناً مُّبِيناً )153) وَرَفَعْنَا فَوْقَهُمُ الطُّورَ بِمِيثَاقِهِمْ وَقُلْنَا لَهُمُ ادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّداً وَقُلْنَا لَهُمْ لاَ تَعْدُواْ فِي السَّبْتِ وَأَخَذْنَا مِنْهُم مِّيثَاقاً غَلِيظاً (154)  فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَاقَهُمْ وَكُفْرِهِم بَآيَاتِ اللّهِ وَقَتْلِهِمُ الأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقًّ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلاَ يُؤْمِنُونَ إِلاَّ قَلِيلاً (155) وَبِكُفْرِهِمْ وَقَوْلِهِمْ عَلَى مَرْيَمَ بُهْتَاناً عَظِيماً (156) وَقَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللّهِ وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلَـكِن شُبِّهَ لَهُمْ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُواْ فِيهِ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلاَّ اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوهُ يَقِيناً (157) بَل رَّفَعَهُ اللّهُ إِلَيْهِ وَكَانَ اللّهُ عَزِيزاً حَكِيماً (158) وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكُونُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً (159) فَبِظُلْمٍ مِّنَ الَّذِينَ هَادُواْ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ طَيِّبَاتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ وَبِصَدِّهِمْ عَن سَبِيلِ اللّهِ كَثِيراً (160) وَأَخْذِهِمُ الرِّبَا وَقَدْ نُهُواْ عَنْهُ وَأَكْلِهِمْ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَأَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ مِنْهُمْ عَذَاباً أَلِيماً (161) لّكِنِ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَالْمُؤْمِنُونَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ وَالْمُقِيمِينَ الصَّلاَةَ وَالْمُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالْمُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أُوْلَـئِكَ سَنُؤْتِيهِمْ أَجْراً عَظِيماً (162) انَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُوراً (163) وَرُسُلاً قَدْ قَصَصْنَاهُمْ عَلَيْكَ مِن قَبْلُ وَرُسُلاً لَّمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ وَكَلَّمَ اللّهُ مُوسَى تَكْلِيماً (164) رُّسُلاً مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلاَّ يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكَانَ اللّهُ عَزِيزاً حَكِيماً (165) لَّـكِنِ اللّهُ يَشْهَدُ بِمَا أَنزَلَ إِلَيْكَ أَنزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَالْمَلآئِكَةُ يَشْهَدُونَ وَكَفَى بِاللّهِ شَهِيداً (166) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَصَدُّواْ عَن سَبِيلِ اللّهِ قَدْ ضَلُّواْ ضَلاَلاً بَعِيداً (167) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَظَلَمُواْ لَمْ يَكُنِ اللّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلاَ لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيقاً (168) إِلاَّ طَرِيقَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً وَكَانَ ذَلِكَ عَلَى اللّهِ يَسِيراً (169) يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِن رَّبِّكُمْ فَآمِنُواْ خَيْراً لَّكُمْ وَإِن تَكْفُرُواْ فَإِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَكَانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً) (170) 

این  قرآن  ملّت  تازه‌ای  را  می‌ساخت‌.  از  میان  دسته‌های  معلوم  الحالی  ملّتی  را  می‌ساخت‌ که  اسلام  آنـان  را  از  ژرفای  دامنه‌های  لمیده  در  درّه‌های  جاهلیّت  بـرگرفته  بود.  جاهليّتی‌ ‌که  در  آن  سرگشته  و  ویلان  بودند.  اسلام  دست  چنین  مـلّتی  را  در  فراخنای  درّه‌های  جاهلیّت  گرفت،  و  پا  به  پا  از  فرازنای  راه  رو  به  بالا  به  سوی  بلندای  قلّۀ  سربه  فلک ‌کشیده  برد،  تـا  پس  از  تكمیل  رشد  چنین  ملّتی‌،  رهبری  بشریّت  را  بدانان  تحویل  دهد،  و  نقش  بزرگی  را که  در  این  رهبری  باید  اداء  و  ایفاء‌ کنند  برای  ایشان  مشخّص  و  معیّن  سازد.

از  جملۀ  عواملی‌ که  در  ساختار  چنین  ملّتی  مؤثّر  است  پاکسازی  دلها  و  درونهای  این‌ گروه‌،  و  پاکسازی  فضای  جامعه‌ای  است  که  در  آن  زندگی  می‌کنند.  همچنین  بالا  بردن  سطح  اخلاق‌،  و  والائی  بخشیدن  به  مردمانی  است  که  متخلّق  به  چنین  اخلاق  حسنه‌ای  باشند.  هنگامی ‌که  این‌گروه  بدین  سطح  برسند،  از  لحاظ  اخلاق  فـردی  و  اجتماعی  برتری  و  والائی  می‏یابند.  البتّه  بدان  اندازه ‌که  در  جهان‌بینی  اعتقادی  بر  سائر  ساکنان  کرۀ  زمین  تفوّق  پیدا  می‌کنند،  به  برتری  و  والائی  می‌رسند.  وقتی‌ که  برتری  و  والائی  یافتند،  خدا  با  دسـت  آنان  آنچه  را که  مقدّر  فرموده  است  تهیّه  و  آ‌ماده  می‌سازد،  و  ایشان  را  نگاهبان  دین  و  برنامۀ  خود  می‌کند  و  آنان  را  رهبر  انسانهای  سرگشته  می‌فرماید  تا  چنین  انسانهائی  را  به  سوی  نور  و  هدایت  رهنمون  شوند.  و  آنان  را  امین  در  رهبری  و  رهنمونی  انسانها  می‌نماید.

این  ملّت‌،  هنگامی ‏‎که  در  این  خصال  برتری  پیدا کند،  بر  همۀ  ساکنان‌ کرۀ  زمین  برتری  می‏‎یابد.  آن  وقت  یک  امر  طبيعی  و  فطری  است‌ که  رهبری  انسانها  را  بدست‌ گیرد،  امری  که  بر  پایه‌های  درست  خویش  استوار  است‌.  ایـن  برتری  اخیر،  ثمرۀ  برتری  پیشـن  در  سطح  اعـتقادی  و  اخلاقی  است‌.  این  هم  سنّت  یزدان  در  حقّ  یکایک  مردمان  و  دسته  دستۀ  ایشان  است‌.

بخشی  از  این  پاکسازی  فرد  و  جامعه‌،  در  این  دو  آیه  به  تصویر  کشیده  می‌شود:

(لاَّ يُحِبُّ اللّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوَءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَن ظُلِمَ وَكَانَ اللّهُ سَمِيعاً عَلِيماً (148) إِن تُبْدُواْ خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُواْ عَن سُوَءٍ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ عَفُوّاً قَدِيراً) (149) 

خداوند  دوست  ندارد  (‌که  افراد  بشر  پــرده‌دری  کـنند  و  عـیوب  همدیگر  را  فاش  سـازند  و)  زبـان  به  بدگوئی  گشایند،  مگر  آن  کسی  که  مورد  ستم  قرار  گرفته  بـاشد  (‌که  می‌تواند  از  شخص  ستمگر  شکایت  کند  و  بدیهای  او  را  بیان  دارد  و  او  را  دعا  و  نفرین  نماید)  و  خدا  شنوای  (‌دعای  مظلوم  و)  آگاه  (‌از  کار  ظالم‌)  است‌.  اگر  (‌کردار  و  گفتار)  نیک  را  آشکار  یا  پنهان  سـازید  (‌مجاز  خواهید  بود)  و  یا  اگر  