ِهِ إِنَّ اللَّهَ كَانَ سَمِيعًا بَصِيرًا.). 

بی‏گمان خداوند به شما (‌مومنان‌) دستور مـی‌دهد كه امانتها را (‌اعم از آنچه خدا شما را درآن امین شمرده‌، و چیزهائی كه مردم‌، آنها را به دست شما سپرده و شما را در آنها امین دانسته‌اند) به صاحبان امانت برسانید، و هنگامی كه در میان مردم به داوری نشستید، اینكه دادگرانه داوری كنید. (‌این اندرز خدا است و آن را آویزه گوش خود سازید و بدانید كه‌) خداوند شما را به بهترین اندرز پند می‌دهد (‌و شما را بـه انجام نیكیها می‌خواند)‌. بی‏گمان خداونـد دائماً شنوای (‌سخنان و) بینای (کردارتان‌) بوده و می‌باشد (‌و می‌داند چه كسی در امانت خیانت روا می‌دارد یا نمی‌دارد، و چه كسی دادگری می کند یا نمی کند)‌.  (‌نسـاء‌/ 58)

(مَنْ يَشْفَعْ شَفَاعَةً حَسَنَةً يَكُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْهَا وَمَنْ يَشْفَعْ شَفَاعَةً سَيِّئَةً يَكُنْ لَهُ كِفْلٌ مِنْهَا وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُقِيتًا. وَإِذَا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَسِيبًا.).

كسی كه (‌در میان مردم‌) میانجیگری كند و میانجیگری او پسندیده (‌شرع‌) باشد، نصیبی از (‌پاداش‌) آن خواهد داشت‌، و كسـی كه میانجیگری كند و میانجیگری او ناپسند (‌شرع‌) باشد، بهره‌ای از (‌پادافره‌) آن خواهد داشت‌، و (‌پشتیبانی از حق‌، بی‌پاداش نمی‌ماند، و پشتیبانی از باطل بی‌پادافره نخواهد بود) خداوند بز هرچیزی چیره است (‌و همه چیز را می‌پاید)‌... هرگاه شما را درودی دادند (‌اعم از سلام كردن و دعا كردن و احترام گذاشتن‌...) بگونه زیباتر و بهتر از آن یا (‌دست كم‌) همانند آن‌، آن را پاسخ گوئید: بی‏گمان خداوند حسابرس هرچیزی است (‌و حساب هرمیزی را دارد)‌. (‌نساء / 85-86)

(وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلا خَطَأً).

هیچ‌ مومنی را نسزد که مومن دیگری ‌را بكشد مگر از روی خطا....     (‌نساء/ 92)

(وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا).

كسی که مومنی را از روی عمد بكشد (‌و از ایمان او، باخبر بوده و تجاوزكارانه او را به قتل برساند و چنین قتلی را حلال بداند، كافر بشـمار می‌آید و) كیفر او دوزخ است و جاودانه درآنجا می‌ماند و خداوند بر او خشم می‏‎گیرد و او را از رحمت خود محروم می‌سازد و عذاب عظیمی برای وی تهیه می‌بیند.  (‌نساء/ 93)

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلَّهِ وَلَوْ عَلَى أَنْفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأقْرَبِينَ إِنْ يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقِيرًا فَاللَّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوَى أَنْ تَعْدِلُوا وَإِنْ تَلْوُوا أَوْ تُعْرِضُوا فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا).

ای كسانی كه ایمان آورده‌اید، دادگری پیشه سازید و در اقامه عدل و داد بكوشید، و به خاطر خدا شهادت دهید (‌و از این سو و آن سو جانبداری نكنید) هر چند كه شهادتتان به زیان خـودتان یـا پدر و مادر و خویشاوندان باشد. اگر كسی كه به زیان او شهادت داده می‌شود دارا یا نادار باشد، (‌رغبت به دارا، یا شفقت به نادار، شما را از ادای شهادت حق‌، منصرف نكند) چرا كه (‌رضای‌) خداوند از (‌رضای‌) هـر دوی آنان‌، بهتر است (‌و خدا به مصلحت آن دو آگاه‌تر از شما است‌) پس از هوا و هوس پیروی نكنید كه (‌اگر چنین كنید از حق‌) منحرف می گردید (‌و بـه باطل می‌افتید)‌. و اگر زبان از ادای شهادت حق بپیچانید یا از آن‌، روی بگردانید، خداوند از آنچه می کنید آگاه است (‌و پاداش اعمال نیك و پادافره اعمال بـدتان را میدهد)‌.  (‌نساء‌“ ١٣٥)

(لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلا مَنْ ظُلِمَ وَكَانَ اللَّهُ سَمِيعًا عَلِيمًا. إِنْ تُبْدُوا خَيْرًا أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا قَدِيرًا.).

خداوند دوست ندارد (که افراد بشر، پرده‌دری كنند و عیوب همدیگر را فاش سازند و) زبان به بدگوئی گشایید، مگر آن كسی كه مورد ستم قرار گرفته باشد (که می‌تواند از شخص ستمگر شكایت كند و بدیهای او را بیان دارد و او را دعا و نفرین نماید) و خدا شنوای (‌دعای مظلوم و) آگاه (‌از کار ظالم‌) است‌... اگر (کردار و گفتار) نیك را آشكار یا پپهان سازید (‌مجاز خواهید بود) و یا اگر از (کردار و گفتار) بد، چشم‌پوشی كنید (‌و دهان خویش را به دشنام نیالائید و گذشت نمائید، كار خداپسندانه‌ای نموده‌اید و همچون ذات باری‌، عفو، پپشه كرده‌اید) چرا كه خداوند بسیار با گذشت و بس توانا است‌.   (نسـاء / 148-149)

*سوره‌ي بقره آيه‌ي 29-1

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
الم (١) ذَلِكَ الْكِتَابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِلْمُتَّقِينَ (٢) الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ (٣) وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَبِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ (٤) أُولَئِكَ عَلَى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (٥) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ ءَأَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ (٦) خَتَمَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ (٧) وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالْيَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِينَ (٨) يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا يَخْدَعُونَ إِلا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ (٩) فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ (١٠) وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لا تُفْسِدُوا فِي الأرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ (١١) أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِنْ لا يَشْعُرُونَ (١٢) وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُوا أَنُؤْمِنُ كَمَا آمَنَ السُّفَهَاءُ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاءُ وَلَكِنْ لا يَعْلَمُونَ (١٣) وَإِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِئُونَ (١٤) اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ (١٥) أُولَئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدَى فَمَا رَبِحَتْ تِجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُوا مُهْتَدِينَ (١٦) مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ