ُرِّيَّةً ضِعَافًا خَافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَلْيَقُولُوا قَوْلا سَدِيدًا. إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَارًا وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيرًا)

بر مردم لازم است (که بر یتیمان ستم نكنند و) بترسند از اینكه‌، انگار خودشان دارنـد می‌میرند و فرزندان درمانده و ناتوانی از پس خود بـر جای می‏‎گذارند و نگران حال ایشان می‌باشند (که آیا دیگران درباره آنان چه روا می‌دارند؟ پس هم اینك آنچه از مردم انتظار دارند كه در حق فرزندانشان انجام دهند، خودشان در حق یتیمان مردم روا دارند و بال مهر و محبت بر سر نوباوگان بـی‌پناه بكشند)‌. پس از خدا بترسند و بـا یتیمان با متانت و محبت سخن بگویند ... بی‏گمان كسانی که اموال یتیمان را بناحق و ستمگرانه می‌خورند، انگار، آتش در شكمهای خود (‌می‌ریزند و) می‌خورند. (‌چرا كه آنچه می‌خورند، سبب دخـول ایشان به دوزخ می‌شود) و (‌در روز قیامت‌) با آتش سوزانی خواهند سوخت‌. (نساء / ٩، ١٠)

درباره نگهبانی از زنان بویژه - چه دختركان یتیم و چه زنان بیچاره و بینوا - و حفظ حق جملگی آنان در میراث و دركسب و کار، و حق راجع به ذات خود، و نجات ایشان از ظلم و زور جاهلیت‌، و از تـقلیدهای ستمگرانه توهین‌آمیز آن‌، چنین رهنمودها و قوانین گوناگون فراوان را خواهیم یافت‌:

(وَإِنْ خِفْتُمْ أَلا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلاثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ذَلِكَ أَدْنَى أَلا تَعُولُوا. وَآتُوا النِّسَاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْسًا فَكُلُوهُ هَنِيئًا مَرِيئًا)

اگر ترسیدید كه درباره یتیمان نتوانید دادگری كنید (‌و دچار گناه بزرگ شوید، از این هم بترسید كه نتوانید میان زنان متعدد خود دادگری كنید و از این بابت هـم دچار گناه بزرگ شوید. ولی وقتی كه به خود اطمییان داشتید كه می‌توانید میان زنان دادگری كنید و شرائط و ظروف خاص تعدد ازواج مهیا بود) با زنان دیگری كه برای شما حلال هستند و دوست دارید، با دو یا سه یـا چهار تا، ازدواج كنید. اگر هم می‌ترسید كه نتوانید میان زنان دادگری را مراعات دارید، به یك زن اكتفاء كنید یا با كنیزان خود (که هزییه كمتری و تكلیفات سبكتری دارند) ازدواج نمائید. این (کار، یعنی اكتفاء به یك زن‌، یا ازدواج با كنیزان‌) سبب می‌شود كه كمتر دچار كجروی و ستم شوید و فرزندان كمتری داشته باشید... مهریه‌های زنان را به عنوان هدیه‌ای خالصانه و فریضه‌ای خدایانه بپردازید. پس اگر با رضایت خاطر چـیزی از مهریه خود را بـه شـما بخشیدند، آن را (‌دریافت دارید و) حلال و گوارا مصرف كنید. (‌نساء ‌٣،4‌)

(لِلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدَانِ وَالأقْرَبُونَ وَلِلنِّسَاءِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدَانِ وَالأقْرَبُونَ مِمَّا قَلَّ مِنْهُ أَوْ كَثُرَ نَصِيبًا مَفْرُوضًا)

برای مردان و برای زنان از آنچه پـدر و مادر و خویشاوندان از خود بجای می‏‎گذارند سهمی است‌، خواه آن تركه كم باشد و یا زیاد. سهم هر یك را خداوند مشخص و واجب گردانـده است (‌و تغییر ناپذیر است‌). (نساء/7)

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهًا وَلا تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُوا بِبَعْضِ مَا آتَيْتُمُوهُنَّ إِلا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِنْ كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَيَجْعَلَ اللَّهُ فِيهِ خَيْرًا كَثِيرًا. وَإِنْ أَرَدْتُمُ اسْتِبْدَالَ زَوْجٍ مَكَانَ زَوْجٍ وَآتَيْتُمْ إِحْدَاهُنَّ قِنْطَارًا فَلا تَأْخُذُوا مِنْهُ شَيْئًا أَتَأْخُذُونَهُ بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِينًا. وَكَيْفَ تَأْخُذُونَهُ وَقَدْ أَفْضَى بَعْضُكُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَخَذْنَ مِنْكُمْ مِيثَاقًا غَلِيظًا).

ای كسانی كه ایمان آورده‌اید، برای شما درست نیست كه زنان را (‌همچون كالائی‌) به ارث برید (‌و ایشان را بدون مهریه و رضایت‌، به ازدواج خود درآوریـد، و) حال آنكه آنان‌، چنین كاری را نمی‌پسندند و وادار بدان می کردند. و آبان را تحت فشار قرار نـدهید تا بدین وسیله (‌ایشـان را وادار به چشم‌پوشی از قسمتی از مهریه كنید و) برخی از آنچه را كه بدیشان داده‌اید، فراچنگ آرید. مگر اینكه آنان (‌با نشوز و سوء خلق و فسق و فجور) دچار گناه آشكاری شوند (که در این صورت می‌توانید برآنان سخت‌گیری كنید، یا به هنگام طلاق قسمتی از مهریه را بازپس گیرید)‌. و با زنان خود بطور شایسته (‌در گفتار و در كردار) معاشرت كنید، و اگر هم از آنان (‌به جهاتی‌) كراهت داشتید (‌شتاب نكنید و زود تصمیم به جدائی نگیرید) زیرا كـه چه بسـا از چیزی بدتان بیاید و خـداوند در آن خیر و خوبی فراوانی قرار بـدهد ... و اگر خواستید هـمسری را به جای همسری برگزینید، هر چند مال فراوانی هم مهر یكی از آنان كرده باشید، برای شما درست نیست كه چیزی از آن مال‌، دریافت دارید. آیا با بهتان و گناه آشكار، آن را دریافت می‌دارید؟‌! (‌مگر مومنان را چنین كاری سزد؟‌!) ... و چگونه (‌سزاوار شما است كه‌) آن را بازپس بگیرید؟ و حال آنكه با یكدیگر آمیزش داشته‌اید و هر یك بر عورت دیگری اطلاع پیدا كرده‌اید و (‌گذشته از این‌) زنان پیمان محكمی (‌هنگام ازدواج‌) از شما گرفته‌اند (‌و خداوند برابر آن‌، امر زنـاشوئی را حلال نموده است‌).  (نساء / ١٩-‌٢١)

(وَيَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّسَاءِ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ وَمَا يُتْلَى عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ فِي يَتَامَى النِّسَاءِ اللاتِي لا تُؤْتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُونَ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْوِلْدَانِ وَأَنْ تَقُومُوا لِلْيَتَامَى بِالْقِسْطِ وَمَا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِهِ عَلِيمًا).

از تو درباره زنان سوال می کنند و نظر می‌خواهند. بگو: خداوند درباره آنان به شما پاسخ می‏‎گوید، و 

برای شما روشن می‌سازد، آنچه را كه در قرآن (‌در زمینه میراث ایشان‌) تلاوت می‏‎گردد، و نیز درباره زنان یتیمی سخن می‌راند كه (‌به خاطر مال یا جمال‌) می‌خواهید با ایشان ازدواج كنید، ولی چیزی را كه خداوند بـرای ایشان واجب نموده است (‌و مهریه نام دارد) بدیشان نمی‌پردازید، و همچنین راجع بـه كودكان كوچك و ناتوان سخن خواهد گفت (‌و از شما می‌خواهد كه حقوق آنان را بپردازید، و) اینكه نسبت به یتیمان (‌بویژه در میراث و مهریه‌) دادگری كنید، و (‌بدانید كه دادگری و نیكوكاری شما در حق زنان و یتیمان‌، بی‌مزد نمی‌ماند و) هر كار خوبی را كه بكنید، خداوند از آن كاملا آگاه 