هرگز!  است‌؟  آیا  د‌رست  است  انسانی  که  دارای  احساس  درست  است  و  می‌تواند  چیزها  را  ارزیابی‌کند،  میان  کسی‌که  این  همه  پدیده‌ها  را  می‌آفریند،  و  میان‌کسی‌که  نه  چیزکوچکی  ونه  چیز  بزرگی  را  نمی‌آفریند،  فرق  نگذ‌ارد،  و  هر  دوکس  را  یکسان  انگارد؟‌ا

(أَفَلا تَذَكَّرُونَ؟)  ٠

آیا  یادآور  نمی‌شوید؟‌.

این  کار  به  بیش  از  یادآوری  نیازی  ند‌ارد.  همین  که  انسان  یادآور  شد کار  روشن  می‌گردد،  و  یقین  جلوه گر

می آید.

روند  قرآنی  انواع  و  اقسامی  از  نعمتها  را  عرضه  می‌دارد.  آن‌گاه  همچون  پیروی  بر  آن  می‌زند:

(  وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوهَا )‌.

و  اگر  بخواهید  نعمتهای  خدا  را  برشمارید،  نمی‌توانید  آنها  را  سرشماری  کنید.

نعمتهای  خدا  را  نمی‌توانید  سرشماری‌کنید  چه  رسد  به  این‌که  شکر  آن  نعمتها  را  بجای  آورید!  انسان  از  بیشتر  نعمتها  آگاهی  ندارد،  و  چون  بدانها  الفت‌گرفته  است  از  آنها  غافل  و  بی‌خبر  می‌گردد  مگر  زمانی‌که  آنها  را  از  دست  می‌دهد  ...  برای  مثال  ساختار  بدن  را  پیش  چشم  دارید  و  وظیفه  اندامها  را  در  مد  نظر  بیاورید  و  عملکر‌د  هریک  را  وراندازکنید.  راستی  کی  انسان  می‌فهمد  که  چه  لطفی  و  نعمتی  در  یکایک  آنها  نهفته  است  و  بدو  شده  است‌؟  مگر  وقتی‌که  بیماری‌گریبانگر  وی  می‌گردد  و  متوجه  نارسائی  و  نادرستی  اندامی  از  اندامهای  بدن  می‌شود.  مغفرت  و  مرحمت  یزدان  شامل انسان  ضعیف  و  ناتوان  می‌گردد  و  ازکوتاهی  و  لغزش  او  صرف  نظر  می‌فرماید.

(  إِنَّ اللَّهَ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ).

بی‏گمان  خداوند  دارای  مغفرت  و  مرحمت  فراوان  است‌..

آفریدگار  جهان  می‌داند  چه  چیزهائی  را  آفریده  است‌،  و  پنهان  و  نهان  و  پدیدار  و  آشکار  را  می‌داند:

(وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تُسِرُّونَ وَمَا تُعْلِنُونَ)‌.

خداوند  آگاه  است  از  آنچه  پنهان  می‌دارید  و  از  آنچه  آشکار  می‌سازید.

پس  چگو‌نه  آنان  در  احساس  و  ارزیابی  خود  خدا  را  با  این  خداگونه‌های  ادعائی  برابر  می‌نهند؟ خداگونه‌هائی  که  چیزی  را  نمی‌آفرینند  و  چیزی  را  نمی‌دانند.  بلکه  آنها  مردگانی  بیش  نیستند،  مردگانی‌که  دیگر  هرگز  جان  به  پیکر  آنها  نمی‌خزد  و  اصلاً  زنده  نمی‌گردند.  بدین  خاطر  آنان  فهم  و  شعو‌ر  ندارند  و  نمی‌فهمند:

(وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لا يَخْلُقُونَ شَيْئًا وَهُمْ يُخْلَقُونَ أَمْوَاتٌ غَيْرُ أَحْيَاءٍ وَمَا يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ)  .

آن  کسانی  را  كه  بجز  خدا  به  فریاد  می‌خوانند  و  پرستش  می‌نمایند،  آنان  نمی‌توانند  چیزی  را  بیافرینند  و  بلکه  خودشان  آفریده  می‌گردند!  (‌پس  باید  مخلوقات  ضعیف  را  پرستید  و  به  کمک  طلبید،  یا  خالق  کائنات  را؟‌!  بتهائی  که  می‌پرستند)  جمادند  و  بیجان‌،  و  نمی‌دانند  که  (‌پرستش  کنندگانشان‌)  چه  وقت  زنده  و  برانگیخته  می‌گردند.  (‌پس  چرا  باید  عاقل  چیزهائی  را  بپرستد  که  از  فرارسیدن  قیامت  بی‌خبرند  و  سودی  و  زیانی  نمی‌رسانند)‌.

در  اینجا  اشاره‌کردن  به  زنده  شدن  دوباره  قیامت  و  موعد  آن  بيانگر  این  واقعیت  است‌که  آفریدگار  باید  از  رستاخیز  مردگان  و  زمان  فرارسیدن  آن  مطلع  باشد.  چه  زنده  شدن  دوباره  آخرت  مکمّل  آفریدن  و  آفرینش  است‌،  و  در  موعد  آن  است‌که  زندگان  سزا  و  جزای  چیزهائی  را  که  قبلاً  انجام  داده‌اند  و  پیشاپیش  بدان  سرای  فرستاده‌اند،  به  تمام  وکمال  می‏بینند.  آخر  خداگونه‌هائی  که  نمی‌دانند  بندگانشان  چه  وقت  زنده  می‌گردند  خداگونه‌هائی  هستندکه  سزاوار  خدائی  نیستند  و  شایان  پرستش  نمی‏‎باشند.  بلکه  وجودشان  سراپا  مسخره  است‌،  و  تمسخرکنندگان  آنها  را  به  تمسخر  می‌گیرند.  چه  آفریدگار  آفریدگان  خود  را  دوباره  زنده  می‌کند  و  کاملاً  و  دقیقاً  می‌داند  چه  وقت  آنها  را  زنده  می‌گرداند.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] درباره  گوشت  اسبها  اخـتلافات  فـقهی  وجود  دارد.  ابـوحنیفه  گـوشت  اسبها  را  حرام  می‌داند  با  استناد  بدین  نصی‌که  اسبها  را  به  سواری  و  زیـنت  اختصاص  می‌داد،  و  با  استناد  به  برخی  از  احادیث‌.  ولی  جمهورگوشت  اسبـها  را  حلال  می‌دانند  با  استناد  به  احادیث  صحیح  و  با  استناد  به  سنت  عـملی  پیغمبر   صلي الله عليه و سلم <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:71.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:72.txt">قسمت دوم</a></body></html>سوره‌ي مريم آيه‌ي 98-66

وَيَقُولُ الإنْسَانُ أَئِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا (٦٦) أَوَلا يَذْكُرُ الإنْسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْئًا (٦٧) فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيَاطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا (٦٨) ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمَنِ عِتِيًّا (٦٩) ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِينَ هُمْ أَوْلَى بِهَا صِلِيًّا (٧٠) وَإِنْ مِنْكُمْ إِلا وَارِدُهَا كَانَ عَلَى رَبِّكَ حَتْمًا مَقْضِيًّا (٧١) ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَنَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيًّا (٧٢) وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقَامًا وَأَحْسَنُ نَدِيًّا (٧٣) وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثَاثًا وَرِئْيًا (٧٤) قُلْ مَنْ كَانَ فِي الضَّلالَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمَنُ مَدًّا حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا يُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذَابَ وَإِمَّا السَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكَانًا وَأَضْعَفُ جُنْدًا (٧٥) وَيَزِيدُ اللَّهُ الَّذِينَ اهْتَدَوْا هُدًى وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ مَرَدًّا (٧٦) أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لأوتَيَنَّ مَالا وَوَلَدًا (٧٧) أَطَّلَعَ الْغَيْبَ أَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا (٧٨) كَلا سَنَكْتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا (٧٩) وَنَرِثُهُ مَا يَقُولُ وَيَأْتِينَا فَرْدًا (٨٠) وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا (٨١) كَلا سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا (٨٢) أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا (٨٣) فَلا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْ إِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا (٨٤) يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمَنِ وَفْدًا (٨٥) وَنَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلَى جَهَنَّمَ وِرْدًا (٨٦) لا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلا 