 وقتی‌که  طلوع  فجر  شد  و  صبح  دمید  پراکنده  شدند.  در  را‌ه  به  هم  رسیدند  وبه  سرزنش  یکدیگر  پرداختند.  به  همدیگرگفتند:  به  چنین  کاری  برنگردید،  اگر  یکی  ازکم‌خردان  شما،  شما  را  ببیند  به  دل  او  دغدغه‌ای  می‌اندازید.  آنگاه  پراکنده  شدند  و  به  خانه‌هایشان  برگشتند.  شب  دوم  نیزهریک  ازآنان  به  جای  خو‌د  برگشتند،  وتا  بامداد  به  پیغمبر  (ص)گوش  فرادادند.  چون  بامداد  شد  بلند  شدند  و  رفتند.  دوباره  در  راه  به  یکدیگر  برخوردکردند  و  به  سرزنش  همدیگر  پرداختند  و  سخنان  شب‌گذشته  را  تکرارکردند  و  به  خانه‌هایشان  برگشتند.  شب  سوم  نیز  همین  مساله  روی  داد.  یکی  به  دیگریگفت‌:  از  جای  تکان  نمی‌خوریم  تا عهد  و  پیمان  نبندیم‌که  دیگر  برنگردیم.  با  یکدیگر  عهد  و  پیمان  بستند  و  از  همدیگر  جدا  شدند.  وقتی‌که  روز  شد،  اخنس  پسر  شریق  عصای  خود  را  برگرفت  وبیرون  رفت  و  به  خانه  ابوسفیان  پسر  حرب  رفت  و  بدوگفت‌:  ای  ابوحنظله  درباره  چیزی‌که  از  محمّد  شنیده‌ای  نظر  خود  را  به  من  بگو  ابوسفیان‌گفت‌:  ای  ابوثعلبه  به  خدا  سوگند  چیزهائی  را  شنیدم‌که  آنها  را  می‌دانم‌،  و  از  مراد  آنها  اطللاع  دارم‌.  و  چیزهانی  را  شنیدم‌که  معانی  آنها  نمی‌دانم  و  متوجه  مقصود  آنها  نیستم‌.  اخنس‌گفت‌:  بدان  کس‌که  سوگند  خوردی  سوگند  میخورم‌که  من  نیز  مثل  تو  هستم‌.  سپس  از  پیش  او  بیرون  رفت  و  به  خانه  ابوجهل  رفت  و  بدوگفت‌:  ای  ابوالحکم  رای  تو  درباره  آنچه  از  محمّد  شنیدی  چیست‌؟‌گفت‌:  چه  چیز  شنیدم‌؟  ما  با  بنو  عبد  مناف  در  بزرگواریها  وافتخارات  به‌کشمکش  و  نزاع  نشستیم‌.  انان  طعام  دادند  ما  نیز  طعام  دادیم‌.  انان  دیگران  را  بر  پشت  شتران  برداشتند  ما  نیز  مردمان  را  سوار  شتران‌کردیم‌.  انان  به  بذل  و  بخشش  پرداختند،  ما  هم  به  بذل  و  بخشش  پرداختیم‌.  تاکار  بدانجاکشیدکه  بر  زانونشستیم‌،  و  همچون  دو  اسب  مسابقه  با  یکدیگربه  مسابقه  و  رقابت  پرداختیم.  بنو  عبد  مناف  گفتند:  ما  پیغمبری  داریم‌که  از  اسبان  برای  او  وحی  و  پیام  می‌اید.  ما  کی  بدین  پایه  و  مایه  می‌رسیم‌؟  به  خدا  سوگند  هرگز  بدو  ایمان  نمی‌اوريم  و  باورش  نمی‌داریم‌!  زهری‌گفته  است‌:  انگاه  اخنس  بلند  شد ورفت  و  او  را  به  خود  رها  كرد.

قریشیان  اين گونه  فطرتشان  از  قرآن  متاثر  می‌گردید،  ولی  انان  فطرتشان  را  از  قران  بازميداشتند.  دلهایشان  ایشان  را  به  سوی  قرآن  می‌کشاند،  امّا  انان  دلهایشان  را  از  قران  دور  نگاه  می‌داشتند.  این  بودکه  یزدان  میان  ایشان  و  میان  پیغمبر  صلي الله عليه و آله و سلم  حجاب  پنهانی  را  قرار  می‌دهد،  حجابی‌که  برای  دیده‌ها  نهان  است‌،  ولی  دلها  ان  را  احساس  می‌کند.  این  است‌که  همچون  دلهائی  از  قران  بهره‌مند  نمی‌شوند،  و  در  پرتو  قرانی  راهیاب  نمی‌گردندکه  پیغمبر  صلي الله عليه و آله و سلم  ان  را  می‌خواند.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:371.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:372.txt">قسمت دوم</a><a class="text" href="w:text:373.txt">قسمت سوم</a><a class="text" href="w:text:374.txt">قسمت چهارم</a></body></html>سوره‌ي غافر آيه‌ي 55-21

( أَوَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ كَانُوا مِن قَبْلِهِمْ كَانُوا هُمْ أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَآثَاراً فِي الْأَرْضِ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَمَا كَانَ لَهُم مِّنَ اللَّهِ مِن وَاقٍ (21) ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانَت تَّأْتِيهِمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَكَفَرُوا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ إِنَّهُ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقَابِ (22) وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُّبِينٍ (23) إِلَى فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَقَارُونَ فَقَالُوا سَاحِرٌ كَذَّابٌ (24) فَلَمَّا جَاءهُم بِالْحَقِّ مِنْ عِندِنَا قَالُوا اقْتُلُوا أَبْنَاء الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ وَاسْتَحْيُوا نِسَاءهُمْ وَمَا كَيْدُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ (25)‏ وَقَالَ فِرْعَوْنُ ذَرُونِي أَقْتُلْ مُوسَى وَلْيَدْعُ رَبَّهُ إِنِّي أَخَافُ أَن يُبَدِّلَ دِينَكُمْ أَوْ أَن يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَسَادَ (26) وَقَالَ مُوسَى إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَرَبِّكُم مِّن كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لَّا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسَابِ (27) وَقَالَ رَجُلٌ مُّؤْمِنٌ مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمَانَهُ أَتَقْتُلُونَ رَجُلاً أَن يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ وَقَدْ جَاءكُم بِالْبَيِّنَاتِ مِن رَّبِّكُمْ وَإِن يَكُ كَاذِباً فَعَلَيْهِ كَذِبُهُ وَإِن يَكُ صَادِقاً يُصِبْكُم بَعْضُ الَّذِي يَعِدُكُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ (28) يَا قَوْمِ لَكُمُ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ظَاهِرِينَ فِي الْأَرْضِ فَمَن يَنصُرُنَا مِن بَأْسِ اللَّهِ إِنْ جَاءنَا قَالَ فِرْعَوْنُ مَا أُرِيكُمْ إِلَّا مَا أَرَى وَمَا أَهْدِيكُمْ إِلَّا سَبِيلَ الرَّشَادِ (29) وَقَالَ الَّذِي آمَنَ يَا قَوْمِ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُم مِّثْلَ يَوْمِ الْأَحْزَابِ (30) مِثْلَ دَأْبِ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَالَّذِينَ مِن بَعْدِهِمْ وَمَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِّلْعِبَادِ (31) وَيَا قَوْمِ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنَادِ (32) يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ مَا لَكُم مِّنَ اللَّهِ مِنْ عَاصِمٍ وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ (33)‏ وَلَقَدْ جَاءكُمْ يُوسُفُ مِن قَبْلُ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا زِلْتُمْ فِي شَكٍّ مِّمَّا جَاءكُم بِهِ حَتَّى إِذَا هَلَكَ قُلْتُمْ لَن يَبْعَثَ اللَّهُ مِن بَعْدِهِ رَسُولاً كَذَلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُّرْتَابٌ (34) الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ كَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ وَعِندَ الَّذِينَ آمَنُوا كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ (35) وَقَالَ فِرْعَوْنُ يَا هَامَانُ ابْنِ لِي صَرْحاً لَّعَلِّي أَبْلُغُ الْأَسْبَابَ (36) أَسْبَابَ السَّمَاوَاتِ فَأَطَّلِعَ إِلَى إِلَهِ مُوسَى وَإِنِّي لَأَظُنُّهُ كَاذِباً وَكَذَلِكَ زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ وَصُدَّ عَنِ السَّبِيلِ وَمَا كَيْدُ فِرْعَوْنَ إِلَّا فِي تَبَابٍ (37) وَقَالَ الَّذِي آمَنَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشَادِ (38) يَا قَوْمِ إِنَّمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا مَتَاعٌ وَإِنَّ الْآخِرَةَ هِيَ دَارُ الْقَرَارِ (39) مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلَا يُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا وَمَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيهَا بِغ