یشاوندان  و  بیچارگان  و  واماندگان  در  راه  را  اداء‌کند،  و  خجالت  بکشد  از  این‌که  با  ایشان  رویاروی  شود،  و  به  خدا  رو  کند  و  از  آستان  او  درخواست  نمایدکه  چیزی  بدو  ببخشد  تا  او  نیز  بدیشان  ببخشد،  آنان  را  به‌گشایش  و  داشتن  وعده  دهد،  و  سخنان  نرم  و  خو‌شایندی  با  ایشان  بزند،  و  از  آنان  دلتنگ  و  آزرده‌خاطر  نشود،  و  خاموشی  نگزیند  و  به  ترک  ایشان  نگوید،  به‌گو‌نه‌ای‌که  آنان  از  سكوت  او  احساس  دلتنگی  و  رنجش‌کنند‌.  چه‌گفتار  نرم  و  خوشایند  جایگزین  بذل  و  بخشش  می‌گردد  و  مایه  امید  است‌،  و  درحقیقت  خوشرفتاری  نیک‌کاری  است‌.

*<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:331.xml">سوره‌ي صافات آيه‌ي 68-1</a><a class="folder" href="w:html:335.xml">سوره‌ي صافات آيه‌ي 148-69</a><a class="text" href="w:text:339.txt">سوره‌ي صافات 182-149</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:332.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:333.txt">قسمت دوم</a><a class="text" href="w:text:334.txt">قسمت سوم</a></body></html>سوره‌ي صافات آيه‌ي 68-1
سوره صافات  مکی  و  ١٨٢  آیه  است
بسم الله الرحمن الرحيم

وَالصَّافَّاتِ صَفّاً (1) فَالزَّاجِرَاتِ زَجْراً (2) فَالتَّالِيَاتِ ذِكْراً (3) إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ (4) رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ (5) إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ (6) وَحِفْظاً مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ (7) لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ (8) دُحُوراً وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ (9) إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ (10) فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَم مَّنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍ (11) بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ (12) وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ (13) وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ (14) وَقَالُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ (15) أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَاباً وَعِظَاماً أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ (16) أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ (17) قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَاخِرُونَ (18) فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ (19) وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَذَا يَوْمُ الدِّينِ (20) هَذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ (21) احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ (22) مِن دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَى صِرَاطِ الْجَحِيمِ (23) وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ (24)‏ مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ (25) بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ (26) وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ (27) قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ (28) قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ (29) وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ بَلْ كُنتُمْ قَوْماً طَاغِينَ (30) فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا إِنَّا لَذَائِقُونَ (31) فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ (32) فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ (33) إِنَّا كَذَلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ (34) إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ (35) وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ (36) بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ (37) إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ (38) وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ (39) إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ (40) أُوْلَئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ (41) فَوَاكِهُ وَهُم مُّكْرَمُونَ (42) فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ (43) عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ (44) يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِن مَّعِينٍ (45) بَيْضَاء لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ (46) لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ (47) وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ (48) كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ (49) فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ (50) قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ (51)‏ يَقُولُ أَئِنَّكَ لَمِنْ الْمُصَدِّقِينَ (52) أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَاباً وَعِظَاماً أَئِنَّا لَمَدِينُونَ (53) قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ (54) فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاء الْجَحِيمِ (55) قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدتَّ لَتُرْدِينِ (56) وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ (57) أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ (58) إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (59) إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (60) لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلْ الْعَامِلُونَ (61) أَذَلِكَ خَيْرٌ نُّزُلاً أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ (62) إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِّلظَّالِمِينَ (63) إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ (64) طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُؤُوسُ الشَّيَاطِينِ (65) فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِؤُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ (66) ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْباً مِّنْ حَمِيمٍ (67) ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ (68)

این  سوره  مکی  -  بسان  سوره  پیش  از  خود  -  دارای  فاصله‌های  کوتاه‌،  آهنگهای  سریع  و  تند،  صحنه‌ها  و  موقعیتهای  زیاد،  شکلها  و  سایه‌روشنهای  گوناگون‌،  و  انگیزه‌های  ژرف  است‌.  این  انگیزه‌ها  برخیها  دارای  ضربه‌های  سختی  و  تاثیرهای  تندی  است‌.

این  سوره  -  مانند  سایر  سوره‌های  مکی  -  به  ساختن  و  استوار  داشتن  زیربنای  عقیده  در  درونها  می‌پردازد،  و  می‌کوشد  درونها  را  از  آلودگیهای  شرک  در  هر  شکلی  و  صورتی‌که  هست  بزداید  و  پاکیزه  نماید.  به  ویژه  به  چاره‌جوئی  شکل  و  صورت  مبثبخصی  از  شکلها  و  صورتهای  شرکی  می‌پردازد  که  در  محیط  اولیه  عربی  رایج  و  حکمفرما  بود.  در  مقابل  این  شکل  و  صورت  شرک  بسیار  می‌ایستد،  و  با  وسائل  مختلف  و  از  راه‌های  گوناگون  از  پوچی  و  ناروائی  آن  پرده  برمی‏دارد  .  .  .  این  شكل  و  صورت  شرک  را  جاهلیت  عربها  خوشایند  و  روا  می‌دید،  وگمانشان  بر  این  بود  که  میان  یزدان  سبحان  و  میان  جنیان  قرابت  و  خویشاوندی  است‌!  آنان  بدین  افسانه  خود  ادامه  می‌دادند  و  در  آن  پیش  می‌رفتند  و  گمان  می‌بردندکه  از  ازدواج  خداوند  بزرگوار  و  جن  ماده‌ای‌،  فرشتگان  متولدگردیده‌اند!  گذشته  از  این‌،‌گمان  می‏بردند  که  فرشتگان  ماده  هستند،  و  آنان  دختران  یزدانند!

به  این  افسانه  در  این  سوره  حمله  شـدیدی  می‌شود  و  سخت  مورد  تاخت  و  تاز  قرار  می‌گیرد.  این  یورش  پرده  از  ناروائی  و  نادرستی  و  هیچی  و  پوچی  آن  برمی‏دارد.  با  توجه  به  