می‌رسانند.  چرا  که‌)  آنها  در آسمانها  و  زمین  کم‌ترین  حـقّ  مشارکت  (‌در  خلقت  و  مالکیّت  و  ادارۀ  جهان‌)  نداشته  (‌و  انباز  خدا  نمی‌باشند)‌،  و  خداونـد  در  میانشان  یاور  و  پشـتیبانی  نـدارد  (‌تا  در  ادارۀ  مـملکت  کائنات  بدو  نیازمند  باشد)‌. (سبأ/22)                             

آیاتی  به  پرستش  ایشان  از  فرشتگان  و  پـریان  اشـاره  می‌کنند.  این  اشاره  در  صحنه‌ای  از  صحنه‌های  قـیامت  می آید:

(وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلَائِكَةِ أَهَؤُلَاء إِيَّاكُمْ كَانُوا يَعْبُدُونَ (40) قَالُوا سُبْحَانَكَ أَنتَ وَلِيُّنَا مِن دُونِهِم بَلْ كَانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ أَكْثَرُهُم بِهِم مُّؤْمِنُونَ) (41) 

(‌یادآور  شو)  روزی  را  که  خداوند  جملگی  آنـان  را  گرد  مــــی‌آورد  و  ســپس  بــه  فرشتگان  (‌رو  در  روی  فرشته‌ پرستان‌)  می‌گوید:  آیا  اینان  شما  را  (‌به  جای  من‌)  پرستش  مـی‌کرده‌اند؟‌!  مـی‌گویند:  تـو  منزّهی  (‌از  ایـن  نسبتهای  ناروائی  که  به  ساحت  مقدّست  داده‌اند،  ما  بـه  هیچ  وجه  با  این  گروه  ارتباط  نداشته‌ایم‌)  و  تنها  تو  یار  و  یــاور  مــا  بـوده‌ای  نــه  آنــان‌.  بـلکه  ایشـان  جنّیان  را  مـــی‌پرستیده‌اند،  و  اکــثر  آنـان  بـدیشان  ایـمان  داشته‌اند. (‌سبأ/40و41) 

(وَلَا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ عِندَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ) (23) 

هـیچ ‌گونه  شـفاعتی  در  پیشگاه  خدا  سودمند  واقــع  نمی‏گردد،  مگـر  شـفاعت  کسـی  که  خدا  بـدو  اجـازۀ  (‌میانجیگری‌)  دهد  (‌و  آن  هم  جز  خوب  و  پسندیده  نگوید.  در  آن  روز  اضطراب  و  وحشـــتی  بـــر  دلهـــای  شفاعت‌ کنندکان  و  شفاعت‌ شوندکان  چیره  مـی‌شود،  و  در  انتظار  این  هستند  که  ببینند  خداوند  بـه  چه  کسـانی  اجازۀ  شفاعت  می‌دهد  و  برای  چه  کسانی  باید  شـفاعت  بشود.  این  حـالت  اضـطراب  و  نگرانی  هـمچنان  ادامـه  مـی‌یابد)  تـا  زمانی  کـه  (‌فرمان  از  ناحیۀ  خدا  صـادر  مــی‌شود  و)  فـزع  و  اضــطراب  از  دلهـای  آنـان  زائـل  می‏‎گردد.  (‌گروهی  رو  بـه  گروه  دیگر  کـرده  شـادان  و  خندان  مـی‌پرسند:‌)  آیا  پـروردگارتان  چـه  (‌دسـتوری  صـادر)  فـرمود  (‌کـه  اجـازۀ  شـفاعت  است‌)  و  او  والا  و  بزرگوار  است‌. (‌سبأ/23)  

به  مناسبت  پرستش  شـیاطین  توسّط  ایشـان‌،  داسـتان  سليمان  عليه السّلام  و  مسخّر  شدن  جنّیان  برایش،  و  نـاتوانـی  جنّیان  از  تشخیص  مرگ  او،  به  میان  می‌آید:

(فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَن لَّوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ) (14)‏ 

زمانی  که  بر  سلیمان  (‌که  سمبول  قدرت  و  عظمت  بـود)  مرگ  مقرّر  داشتیم‌،  جنّیان  را  از  مرگ  او  نیاگاهانید  مگر  چوبـخواره‌هائی  که  (‌مدّتها  بود  به  عصای  سلیمان  رخنه  کرده  بودند  و)  عصای  وی  را  می‌خوردند.  هنگامی  که  سلیمان  (‌که  در  میان  جنّیان  بر  عصای  خود  تکیه  زده  بود  و  کارهای  ایشان  را  می‌پائید)  فرو  افتاد،  فهمیدند  که  اگر  آنان  از  غیب  مطّلع  می‌بودند،  در  عذاب  خوارکنندۀ  (‌بیکاری  و  اسارت‌)  بـاقی  نمی‌ماندند  (‌و  راه  خود  را  در  پیش  می‌گرفتند)‌. (‌سبأ/14)  

دربارۀ  موضوع  وحى  و  رسالت  هم  ا‌ین  فرموده  به  میان می آید:

(وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَن نُّؤْمِنَ بِهَذَا الْقُرْآنِ وَلَا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ ).

کافران  می‌گویند:  ما  هرگز  به  این  قرآن  و  دیگر  کتابهای  پيش  از  آن  ایمان  نـخواهیم  آورد.(سبأ/31)  

این  فرموده  هم  در  این  راستا  است‌:

(وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَن يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَقَالُوا مَا هَذَا إِلَّا إِفْكٌ مُّفْتَرًى وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءهُمْ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ) (43) 

و  هنگامی  که  آیـه‌های  روشـن  مـا  بر  آنـان  خوانـده  می‌شود،  می‌گویند:  او  مردی  است  که  می‌خواهد  شما  را  بازدارد  از  چیزهائی  که  پدرانتان  پرستش  می‌کرده‌اند.  و  می‌گویند:  این  (‌قرآن‌)  جز  دروغ  بزرگی  نیست  که  (‌بـه  خدا)  نسبت  داده  شده  است‌.  همچنین  کافران  هنگامی  که  قرآن  برایشان  می‌آید،  دربارۀ  آن  می‌گویند:  این  جادوی  آشکاری  بیش  نیست. (‌سبأ/43)  

(وَيَرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَيَهْدِي إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ) (6) 

کسـانی ‌كـه  فرزانـه ‌و آگاهند،  چیزی  را که  از سـوی  پروردگارت  بر تو نـازل ‌شده  است‌،  حقّ  مـی‌بینند،  و  راهنمای  راه  خدای  چیره  و  ستوده  می‌دانند.(سبأ/6)         

(وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيراً وَنَذِيراً وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ) (28) 

مــا  تـو  را  بــرای  جملگی  مـردمان  فـرستاده‌ایـم  تـا  مـژده‌رسان  (‌مـؤمنان  بـه  سعادت  ابـدی‌)  و  بیم‌دهندۀ  (‌کافران  به  شقاوت  سرمدی‌)  باشی‌،  و لیکن  اکثر  مردم  (‌از  این  معنی‌)  بی‌خبرند  (‌و  همگانی  بـودن  نـبوّت  تو  را  باور  نمی‌دارند)‌. (سبأ/28)                                               

دربارۀ  موضوع  ارزشها  و  معیارها  ایـن  فرموده  ذکر  می‌شود:

(وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ كَافِرُونَ (34) وَقَالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوَالاً وَأَوْلَاداً وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (35) قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ (36) وَمَا أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُم بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِندَنَا زُلْفَى إِلَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحاً فَأُوْلَئِكَ لَهُمْ جَزَاء الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ (37) وَالَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُوْلَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ) (38) 

ما  به  هر  شهر  و  دیـاری  که  پـیغمبری  را  فرستاده‌ایـم‌،  سران  و  متنعّمان  آنجا  گفته‌اند:  ما  بدانچه  آورده‌اید  باور  نداریم.  و گفـته‌اند:‌ ما که  (‌در دنیا)  اموال  و اولاد  بيشتری  داریم  و  (‌این  نشانۀ  علاقه  و  محبّت  خدا  به  مـا  است‌،  و  در  آخـرت  هــم‌)  مــا  هرگز  عـذاب  نمی‌بینیم  و  شکنجه  نمی‌شویم‌.  بگو:  پروردگارم  روزی ‌را برای  هر کس ‌که  خود  بخواهد  فراخ  یا  تنگ  می‏‎گرداند  (‌اعـم  از عاصی  و  مطی