ه‌ها  و کرانه‌ها  و  ژرفاهای  بسیار  خود  باقی  می‌ماند،  و  دل  از  ایـن  کوچ  دور  و  دراز  و  فراگیر  و  فراخ‌،  با گامهای ‌کند  و  درمانده‌ای  برمی‌گردد؛  چرا که  بسیار گردیده  است  و  سنگینیهای  فراوانی  را  بر  دوش  کشیده  است‌،  و  دربارۀ  آن  جهانها  و  صحنه‌ها  و  زندگیها  بسی  انديشیده  است  و  به  تفکّر  نشسته  است‌.  این  سوره  با  وجود  این ‌که  از  ٣4  آیه  بیشتر  نیست‌،  این  همه ‌گستره‌های  فراخ  را  می‌پیماید  و  ا‌ز  این  همه  مسائل  به  سخن  درمی‌آید.  مبارک  و  بزرگوار  خدا  است ‌که  آفریدگار  دلها،  و  نازل‌کنندۀ  اين  قرآن  است‌،  قرآ‌نی‌ که  شفاء‌بخش  چیزهائی  است ‌که  در  سینه‌ها  است‌،  و  هدایت  و  رحمت  برای  مؤمنان  است‌.

*
-----------------------------------------------------
[1] مراد عهدشکن ستم‌پیشه‌ای است ‌که عهود خدا با خود را مراعات  نمی‌دارد (‌مترجم)  
[2] مراد بسیار ناسپاسی است ‌که نسبت‌ به نعمتهای خـدا سخت ‌کفران  می ورزد. (مترجم‌)  
[3] مراجعه شود به‌ کتاب‌: «‌مشاهد القیامه فی القرآن‌» فصل‌: دنیای دیگر  در قرآن‌. صفحۀ  42-44  
[4] مراد از عدم آگاهی مردم از امور پنج‌گانۀ مذکور در آیه‌، خصوصیات و جزئیات هر یک از موارد است‌.  (‌مترجم‌)
[5] ‌گلچینی از کتاب‌: «‌التصویر الفنی فی ‌القرآن‌»‌. فصل‌: هماهنگی هنری‌.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:257.xml">سوره‌ي سجده آيه‌ي 30-1</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:258.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:259.txt">قسمت دوم</a><a class="text" href="w:text:260.txt">قسمت سوم</a><a class="text" href="w:text:261.txt">قسمت چهارم</a><a class="text" href="w:text:262.txt">قسمت پنجم</a></body></html>سوره‌ي سجده آيه‌ي 30-1
سورۀ ‌سجده  مكّی  و  شامل  سي  آیه  است‌.  
بسم  الله  الرحمن  الرحيم

(الم (١)تَنْزِيلُ الْكِتَابِ لا رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ (٢)أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ (٣)اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلا شَفِيعٍ أَفَلا تَتَذَكَّرُونَ (٤)يُدَبِّرُ الأمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الأرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ (٥)ذَلِكَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (٦)الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الإنْسَانِ مِنْ طِينٍ (٧)ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ مَاءٍ مَهِينٍ (٨)ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالأبْصَارَ وَالأفْئِدَةَ قَلِيلا مَا تَشْكُرُونَ (٩)وَقَالُوا أَئِذَا ضَلَلْنَا فِي الأرْضِ أَئِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ بَلْ هُمْ بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ كَافِرُونَ (١٠)قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ (١١)وَلَوْ تَرَى إِذِ الْمُجْرِمُونَ نَاكِسُو رُءُوسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ رَبَّنَا أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ (١٢)وَلَوْ شِئْنَا لآتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدَاهَا وَلَكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّي لأمْلأنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ (١٣)فَذُوقُوا بِمَا نَسِيتُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَذَا إِنَّا نَسِينَاكُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (١٤)إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّدًا وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ (١٥)تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ (١٦)فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٧)أَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًا لا يَسْتَوُونَ (١٨)أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوَى نُزُلا بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٩)وَأَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْوَاهُمُ النَّارُ كُلَّمَا أَرَادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْهَا أُعِيدُوا فِيهَا وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ (٢٠)وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذَابِ الأدْنَى دُونَ الْعَذَابِ الأكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (٢١)وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآيَاتِ رَبِّهِ ثُمَّ أَعْرَضَ عَنْهَا إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنْتَقِمُونَ (٢٢)وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِبَنِي إِسْرَائِيلَ (٢٣)وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ (٢٤)إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ (٢٥)أَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَسَاكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَاتٍ أَفَلا يَسْمَعُونَ (٢٦)أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْمَاءَ إِلَى الأرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعَامُهُمْ وَأَنْفُسُهُمْ أَفَلا يُبْصِرُونَ (٢٧)وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْفَتْحُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (٢٨)قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمَانُهُمْ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ (٢٩)فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ) (٣٠)

این  سورۀ  مكّی  نمونۀ  دیگری  از  نمونه‌های  سخن‌ گفتن  قرآنی  با  دل  انسان  است‌،  سخن ‌گفتن  با  دل  انسان  با  عقيدۀ  بزرگی ‌که  قرآن  آمده  است  تا  آن  را  در  فطرتها  بیدار گرداند،  و  آ‌ن  را  در  دلها  متمرکز  و  استوار  دارد.  آن  هم  عقیدۀ  پـرستش  یـزدان  یگانه  و  یکتا،  پشتیبان،  آفریدگار  جـهان  و  مردمان‌،  گردانـنده  و  اداره‌کـنندۀ  آسمانها  و  زمین  و  آنـچه  در  میان  آنـها  و  موجودات  موجود  در  آنها  است ‌که  شمارۀ  آنها  را  جز  خدا  نمی‌داند.  و  تصدیق  رسالت  محمّد  صلّی الله عليه وآله وسلّم  است‌ که  این  قرآن  بدو  وحی‌ گردیده  است  برای  این که  در  پرتو  آن  مردمان  را  به  سوی  یزدان  دعوت ‌کند  و  فراخواند.  و  اعتقاد  به  زنده  شدن  دوباره  و  رستاخیز  و  قیامت  و  حساب  و کـتاب  و جزا و سزا.

این  مسأله‌ای  است‌ که  این  سوره  بدان  می‌پردازد.  ایـن  هم  مسأله‌ای  است‌ کـه  همۀ  سـوره