َيِّمِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ يَوْمَئِذٍ يَصَّدَّعُونَ (٤٣)مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلأنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ (٤٤)لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ (٤٥)وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّيَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَلِتَجْرِيَ الْفُلْكُ بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (٤٦)وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلا إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاءُوهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَانْتَقَمْنَا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ (٤٧)اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَيَبْسُطُهُ فِي السَّمَاءِ كَيْفَ يَشَاءُ وَيَجْعَلُهُ كِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ (٤٨)وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمُبْلِسِينَ (٤٩)فَانْظُرْ إِلَى آثَارِ رَحْمَةِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِي الأرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ ذَلِكَ لَمُحْيِي الْمَوْتَى وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (٥٠)وَلَئِنْ أَرْسَلْنَا رِيحًا فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ (٥١)فَإِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتَى وَلا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ (٥٢)وَمَا أَنْتَ بِهَادِ الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلا مَنْ يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ مُسْلِمُونَ (٥٣)اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ (٥٤)وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ مَا لَبِثُوا غَيْرَ سَاعَةٍ كَذَلِكَ كَانُوا يُؤْفَكُونَ (٥٥)وَقَالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَالإيمَانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتَابِ اللَّهِ إِلَى يَوْمِ الْبَعْثِ فَهَذَا يَوْمُ الْبَعْثِ وَلَكِنَّكُمْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ (٥٦)فَيَوْمَئِذٍ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَعْذِرَتُهُمْ وَلا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ (٥٧)وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِي هَذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَلَئِنْ جِئْتَهُمْ بِآيَةٍ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلا مُبْطِلُونَ (٥٨)كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ (٥٩)فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لا يُوقِنُونَ) (٦٠)

این  مرحله  از  سوره  در  حولانگاه  اصیل  خود  به  پـیش  می‌رود،  جولانگاه  همگانی  و  عامی ‌کـه  قضا  و  قدر  مردمان  و  قضا  و  قدرت  رخدادها  بدان  وابسته  است‌.  جولانگاهی  است‌ که  قوانین  و  سنن  زندگی‌،  و  قوانین  و  سنن  دین  راست  و  درست  و  اسـتوار  و  پـابرجـا  در  آن هماهنگ و همآوا می گردد، بدون هر گونه تعارضی و بدون   هر گو‌نه‌   برخوردی  که  پیش  بیاید.

روند  قرآنی  در  این  مرحله‌،  شکلی  از  دگرگونی  هواها  و  هوسهای  بشری  را  در  برابر  ثبات  قوانـین  و  سـنن‌،  و  شکلی  از  عقائد  شرک  را  در  مقابل  نیروی  دین  راست  و  درست  و  استوار  و  پابرجا  ترسیم  می‌کند.  نفس  انسانها  را  هم  در  شادی  و  اندوه  و  در  وقت  افزایش  و کاهش  رزق  و  روزی‌،  به  تصویر  می‌زند.  مردمان  در  ارزیابی‏‏ها  و  جهان‌بینیهایشان  پریشان  و  مضطرب  می‌گردند  مادام  که  به  ترازوی  خدا  متوسّل  نشوند  و تکیه  نکنند که  هرگز  

بالا  و  پائین  نمی‌افتد  و  شاهين  آن‌ کج  و كژ  نمی‌شود،  و  مادام‌ که  مردمان  به  قضا  و  قدر  خدا  برنگردند،  خدائی ‌که  رزق  و  روزی  را  برای  هر کس ‌که  بخواهد  توسعه  می‌دهد  و  فراوا‌ن  می‌کند،  و  برای  هر کس ‌که  بخواهد  توسعه  می‌دهد  و  فراوان  می کند،  و  برای  هر کس ‌که  بخواهد  رزق  و  روزی  را  تنگ  مـی‌گردانـد  و  انـدک  می‌نماید.  رونـد  قرآنی  به  مناسبت  رزق  و روزی‌،  انسانها  را  به  راهی  رهنمود  می‌دارد کـه  دارائی  را  افزایش  می‌دهد  و  آن  را  پاک  و  پاکیزه  می‌سازد،  راهی  که  سازگار  با  روش  راست  و  درست  و  استوار  و  پابرجا  است‌، ‌و  همساز  با  مشتری  است‌ که  انسان  را به  حـقّ  و  حقیقت  می‌رساند.  روند  قرآنی  انسانها  را  بدین  وسيله  به  شناخت  خـدای  روزی‌رسـانی  برمی‌گرد‌اند که  می‌میراند  و  زنده  می‌گرداند.  و  امّا  انبازهائی ‌که  آنها  را  بجز  خدا  به  خدائـی‌ گرفته‌انـد  و  شـریک  آفریدگار  جهانشان  می‌شمارند،  چه ‌کارهائی  را  انجام  مـی‌دهند؟  روند  قرآنی  مردمان  را  متوجّه  تباهی  و  فسادی  می‌سازد  که  عقیده  شرک  در  هر  مکانی  به  بار  می‌آورد.  همانگونه  قرآن  پیغمبر صلّی الله عليه وآله وسلّم  را و  مسلمانان  را  بـه  ماندگاری  و  استواری  بر  برنامۀ  راست  و  درست  و  استوار  و  پايدار  خودشان  رهنمود  می‌نماید.  از  ایشان  می‌خواهد که  بر  این  راستا  بمانند  و  بروند  پیش  از  این‌ که  روزی  فرارسد  که  در  آن  هیچ ‌گونه ‌کاری  و  هیچ ‌گونه ‌کسبی  صورت  نمی‌پذیرد.  بلکه  در  آن  حساب  و کتاب  و  جزا  و  سزای  کارهائی  در  میان  است‌ که  در  دنیا  می‌کرد‌ه‌انـد.  روند  قرآنی  در  وقت  سخن  از  رزق  و  روزی  خدا،  دلهـای  مردمان  را  به  انواع  و  اقسامی  از رزق  و  روزی  توجّه  می‌دهد. از آن ‌جمله  رزق ‌و روزی  مربوط  به  زندگی  مادی  آنان  را  مطرح  می‌سازد،  از قبیل  آبی ‌که  از  سوی  آسمان  نازل  می‌گردد  و  زمـین  را  پس  از  مرگ  زنـده  می گرداند. کشتیها  در  آبها  با  اجازۀ  خدا  حرکت  می‌کنند.  رزق  و  روزی  دیگــری  ایــن  آیـاتی  است ‌کـه  بر  پیغمبر  صلّی الله عليه وآله وسلّم  نازل  می‌گردند  تا  دلهای  مرده  و  جانهای  فسرده  را  زنده ‌گردا‌نند،  ولی  آنان  راهیاب  نمی‌شوند  و  

رهـنـمودهای  آن  آیـات  را  نمی‌شنوند  و  برابر  آنـها  نمی‌روند.  روند  قرآنی  مردمان  را  به  چرخش  و گردش  دیگری  می‌بر‌د  که  گشت  و گذاری  در  اوضاع  و  احوال  پیدایش  خودشان  و  زندگی  و  حیات  خـودشان  است  از  آغاز  تا  آن  زمان ‌که  به  پیش  آفریدگارشان  برمی‌گردند،  و  در  آن  روز  معذرت‌خواهی  کسانی  سودمند  نمی‌افتد  که  ستم‌ کرده‌اند،  و  برا‌یشان  جلب  رضایت  نـمی‌شود  و  خشنودی  خدا  درخواست  نمی‌گردد  .  .  .  این  مرحله  به  پایان  می‌آید  با  رهنمود  پیغمبر  صلّی الله عليه وآله وسلّم  به  استقامت  و  پایمردی  و  در  پیش‌ گرفتن  صبر  و  شکیبائی  تا  بدان‌ گاه  که  وعدۀ  راست  و  درست  و  مورد  اطمینان  و اعتماد  خدا  تحقّق 