دند.  آنان  را  بیرون  می کنند به جرم      این‌که  ایشان  مردمانی  هستند  که  پاکـی  را  در  پیش  می‌گیرند!

(فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلا أَنْ قَالُوا أَخْرِجُوا آلَ لُوطٍ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُنَاسٌ يَتَطَهَّرُونَ) (٥٦)

پاسخ  قوم  او  جز  این  نبود  که  (‌به  یکدیگر)  گفتند:  (‌لوط  و)  پیروان  لوط  را  از  شهر  و  دیار  خود  بـیرون  کنید،  آنـان  مردمـانی  پاکدامن  و  بیزار  از  ناپاکیـها  هستند‌!.

گفتار  ایشان  چه  بسا  بیانگر  تمسخر  پاکـی‌،  و  تمسخر  دوری  از  این ‌کار  پلید  و  زشت  باشد.  و  چه  بسا  هم  بر  لوط  زشت  بشمارند که  این  عملکرد  خود  را  پـاکـی  و  پاکدامنی  بنامد.  آخر  آنان  تا  آنجا  از  فـطرت  مـنحرف  گردیده‌اند  که  نمی‌دانند  چه  ناپاکی  و  چه  پـلشتی‌ای  در  این  انحرافشان  است‌.  و  چه  بسا  معنی  چنین  باشد که  اگر  لوط  آنان  را  وادار  به  ترک  این  ا‌نحراف  جنسی‌ کـند  از  همچون  پاکی  و  پـاکدامنی  سخت  به  تنگ  مـی‌آیند  و  بیزار  و گریزان  از  آن  می‌شوند!!!‌

به  هر  حال  تصمیم  خود  را گرفته‌اند،  و  عزم  خـود  را  جزم  نموده‌اند.  خدا  هم  کاری  را  می‌خواهد  جدای  از  کاری‌ که  آنان  می‌خواهند:   

(فَأَنْجَيْنَاهُ وَأَهْلَهُ إِلا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنَاهَا مِنَ الْغَابِرِينَ[3] (٥٧) وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ) (٥٨)

ما  لوط  و  خاندان  او  را  (‌از  عذاب  قریب  الوقوع‌)  نـجات  دادیم‌،  بجز  همسرش  را  که  خواستیم  جزو  باقیماندگان  (‌در  شهر  و  از  زمـرۀ  نـابودشوندگان‌)  بـاشد.  بـر  آنـان  باران  (‌سنگ‌)  را  سخت  باراندیم‌،  باران  بـیـم‌داده‌ شـدگان (‌به  عذاب  الهی‌)  چه  بد  بارانی  است‌!.

روند  قرآنی  در  اینجا  شرح  و  بسطی  دربارِۀ  این  بـاران  نابودکننده  نمی‌دهد،  بدان ‌گونه  که  در  سوره‌های  دیگر  به  تفصیل  از  آن  سخن  رفته  ا‌ست‌.  ما  نیز  برای  هماهنگی  با  روند  قرآنی  بدین  اندازه  بسنده  می‌کنیم‌.  تنها  به  نکته‌ای  اشاره  می کنیم  و  می‌ گوئیم:  باران  زنـدگی  مـی‌آفریند  و  گیاهان  را  می‌رویاند،  ولی  باران  برای  قوم  لوط  زندگی  را  می‌گیرد  و  ایشان  را  نابود  می‌کند.  درست  همگون  آب  نطفه ‌که  آب  زندگی  است‌،  امّا  چون  در  غیر  جای  مناسب  خود  قرار  داده  شده  است  بجای  تولید  حیات  و  سرسبزی‌،  باعث  هلاک  و  نابودی  می‌شود...  خدا  آ‌گاه ‌تر  ا‌ز  مراد  و  مقصود  فرمودۀ  خویش  است‌،  و  مطلع‌تر  از  قوانـین  و  سنن  و  تقدیر  و  تدبیر خویشتن  است‌...  این  تنها نظری  بود  که  در  مـقایسۀ  ایـن  دو  آب  داشـتم‌،  و  بیان  آن  را  دربارۀ  این  تقدیر  و  تدبیر،  مفید  می‌پنداشتم‌.

*
پایا‌ن  جزء  نوزد‌هم
به  دنبال  آن  جزء  بیستم  می‌آید که  با  این  فرمودۀ  خداوند  بزرگوار  آغاز  می‌گردد:
(قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَسَلامٌ عَلَى عِبَادِهِ الَّذِينَ اصْطَفَى ).
--------------------------------------------------------------------------------
[1] این آیه بیانگر زوجیّت در گـیاهان و انسانها و هـمۀ مـوجودات دیگـر است‌. بــرای  ا‌طّلاع بــیشتر مــراجـعه شـود بـه رعـد/3 و ذاریـات/‌49 و طه/ 53.‌(‌مترجم‌)
[2] در اینجا برابر تقسیم بندی قرآن جزء نوزدهم به پایان می‌رسد. ولی ما روند قرآنی  را تا آخر داستان دنبال گرفته‌ایم.
[3] «‌الغابرین‌»‌: هلاک شوندگان. این زن جزو هلاک شوندگان گـردید بـه علّت این ‌که  با کار زشت قوم خود موافق بود و انـحراف اخــلاقی و جـنسی ایشان را می‌پسندید.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:196.txt">قسمت اول</a><a class="text" href="w:text:197.txt">قسمت دوم</a><a class="text" href="w:text:198.txt">قسمت سوم</a><a class="text" href="w:text:199.txt">قسمت چهارم</a><a class="text" href="w:text:200.txt">قسمت پنجم</a><a class="text" href="w:text:201.txt">قسمت ششم</a></body></html>جزء  بيستم
سورۀ  نمل  آیات  93-‌59  ،  سورۀ  قصص  و  سورۀ  عنکبوت  تا  آیۀ  45  
سوره‌ي نمل آيه‌ي 93-59

(قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَسَلامٌ عَلَى عِبَادِهِ الَّذِينَ اصْطَفَى آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ (٥٩) أَمَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضَ وَأَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَنْبَتْنَا بِهِ حَدَائِقَ ذَاتَ بَهْجَةٍ مَا كَانَ لَكُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَهَا أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ يَعْدِلُونَ (٦٠) أَمَّنْ جَعَلَ الأرْضَ قَرَارًا وَجَعَلَ خِلالَهَا أَنْهَارًا وَجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًا أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ (٦١) أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الأرْضِ أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ قَلِيلا مَا تَذَكَّرُونَ (٦٢) أَمَّنْ يَهْدِيكُمْ فِي ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَنْ يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ تَعَالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ (٦٣) أَمَّنْ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ وَمَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالأرْضِ أَإِلَهٌ مَعَ اللَّهِ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (٦٤) قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ الْغَيْبَ إِلا اللَّهُ وَمَا يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ (٦٥) بَلِ ادَّارَكَ عِلْمُهُمْ فِي الآخِرَةِ بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ مِنْهَا بَلْ هُمْ مِنْهَا عَمُونَ (٦٦) وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَئِذَا كُنَّا تُرَابًا وَآبَاؤُنَا أَئِنَّا لَمُخْرَجُونَ (٦٧) لَقَدْ وُعِدْنَا هَذَا نَحْنُ وَآبَاؤُنَا مِنْ قَبْلُ إِنْ هَذَا إِلا أَسَاطِيرُ الأوَّلِينَ (٦٨) قُلْ سِيرُوا فِي الأرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِينَ (٦٩) وَلا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلا تَكُنْ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ (٧٠) وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (٧١) قُلْ عَسَى أَنْ يَكُونَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِي تَسْتَعْجِلُونَ (٧٢) وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَشْكُرُونَ (٧٣) وَإِنَّ رَبَّكَ لَيَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَمَا يُعْلِنُونَ (٧٤) وَمَا مِنْ غَائِبَةٍ فِي السَّمَاءِ وَالأرْضِ إِلا فِي كِتَابٍ مُبِينٍ (٧٥) إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَقُصُّ عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَكْثَرَ الَّذِي هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ (٧٦) وَإِنَّهُ لَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ (٧٧) إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِي بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ (٧٨) فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ (٧٩) إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتَى وَلا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ (٨٠) وَمَا أَنْتَ بِهَادِ الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلا مَنْ ي