 میان  می‌آید  و  از  آن  سخن  می‌رود.  اسلام  ارتباط  دید  و  بـازدید  و  نحوۀ  طعام  و  خوراک  خوردن  خویشاوندان  و  دوستان  را  نظم  و  نظام  می‏بخشد.  همراه  با  آن  ادب  لازم  داشتن  در  گفتگوی  با  پیغمبر  صلّی الله علیه و آله وسلّم  را  تعلیم  می‌دهد،  و  از  دعای  او  صحبت  می‌کند  ...  همۀ  اینها  آداب  و  رسومی  است ‌که  گروه  مسلمانان  بدانها  چنگ  می‌زنند،  و  روابط  ایشان  بر  مبنای  آنها  نظم  و  نظام  می‌پذیرد.  قرآن  گروه  مسلمانان  را  در  جولانگاه‌های  بزرگ  و  کوچک  بدون  هیچ گو‌نه  تفاوتی  تربیت  می‌کند  و  آموزش  می‌دهد.

*
(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِيَسْتَأْذِنْكُمُ الَّذِينَ مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ وَالَّذِينَ لَمْ يَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْكُمْ ثَلاثَ مَرَّاتٍ مِنْ قَبْلِ صَلاةِ الْفَجْرِ وَحِينَ تَضَعُونَ ثِيَابَكُمْ مِنَ الظَّهِيرَةِ وَمِنْ بَعْدِ صَلاةِ الْعِشَاءِ ثَلاثُ عَوْرَاتٍ لَكُمْ لَيْسَ عَلَيْكُمْ وَلا عَلَيْهِمْ جُنَاحٌ بَعْدَهُنَّ طَوَّافُونَ عَلَيْكُمْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الآيَاتِ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ) (٥٨)

ای  کسانی  که  ایمان  آورده‌اید!  باید  بردگان  شما  و  هچنین  کودکانتان  که  په  حدّ  بلوغ  نرسیده‌اند  (‌ولی  مسائل  حنسی  و  عورت  و  غـیر آن  را  تمیز  و  تشخیص  می‌دهند،  به  هنگام  ورود  به  اطاقهای  خواب  مـردان  و  همسران‌)  در  سه  وقت  اجازه  بگیرند:  پیش  از  نماز  صبح‌،  و  در  نیمروز  هنگامی  که  لبـاسهای  (‌مـعمولی‌)  خـود  را  درمی‌آورید،  و  بعد  از  نماز  عشاء‌.  (‌این  اوقات‌)  سه  وقت  (‌ویژۀ  خلوت  و  آشکار  شدن‌)  عورت  شما  است‌.  بعد  از  این  سه  وقت  پر  شما  و  آنان  گناهی  نیست  بدون  اجازه  وارد  شوند.  (‌آنان  خدمتکاران  و  کوچکان  شما  هستند  و  مشکل  است  هر  بار  در  سائر  اوقات  اجازه  بگیرند)‌.  ایشان  دور  و  بر  شما  در  رفت  و  آمدند  و  شما  نیز  دور  و  بر  ایشـان  در  رفت  و  آمدید  (‌و  با  صفا  و  صمیمیّت  خانوادگی  به  یکدیگر  خدمت  می‌نمائید)‌.  این  گونه  (‌صریح  و  روشن‌)  خداوند  آیه‌ها  را  برای  شما  توضیح  و  تبیین  می‏‎كند  (‌تا  خویشتن  را  در  پرتو  احکام  قرآنی‌،  متأدّب  به  اخلاق  اسلامی  کنید)‌.  و  خداوند  بس  آگاه  و  کاربجا  است‌.  

در  این  سوره‌،  احکام  اجازه  خواستن  برا‌ی  ورود  به  منازل  گذشت‌.  در  اینجا  احکام  اجازه  خواستن  در  داخل  خانه‌ها  را  بیان  می‌دارد.

خدمتگزاران  برده‌،  و کودکانی  که  به  حدّ  بلوغ  نرسیده‌اند  ولی  مسـائل  جـنسی  وعـورت  وغیر آن  را  تمییز و  تشخیص  می‌دهند،  بدون  اجازه  وارد  می‌گردند،  مگر  در  سه  وقت ‌که  معمولاً  در  آن  اوقات  عورت  پیدا  می‌شود.  در  این  سه  موقع  آنان  باید  اجازه  بگیرند.  این  اوقات  عبارتند  از:  زمان  پیش  از  نماز  صبح  که  چه‌بسا  ا‌نسانها  جامه‌های  خوا‌ب  به  تن  دا‌رند  یا  آنها  را  عوض  می‌نمایند  و  لباسهای  بیرون  آ‌مدن  ا‌ز  اطاقهای  خواب  را  بـه  تن  می‌کنند.  و  زمان  چاشتگاه که  به  خواب  نیمروز  یا  قیلوله  می‌پردازند،  و  جامه‌های  خـواب  را  برای  آسایش  و  استراحت  می‌پوشند.  و  زمان  بـعد  از  نماز  عشـاء  که  لباسهای  معمولی  را  از  تن  به  در  می‌آورند  و  جامه‌های  شب  را  می پوشند.

روند  قرآنی  این  اوقات  را  «‌عورات‌:  شرمگاه‌ها»)  نامیده  ا‌ست  بدا‌ن  جهت ‌که  شرمگاه‌ها  در  آنها  پیدا  می‌گردد.  در  این  اوقات  سه‌گانه  قطعاً  باید  خدمتگاران‌،  و کودکان  تشخیص ‌دهنده‌ای  که  بالغ  نگردیده‌اند،  اجازه  بگیرند،  تا  چشمانشان  به  شرمگاه‌های  اهالی  خانواده  خود  نیفتد.  این  هم  آداب  و  رسومی  که  بیشتر  مردمان  در  زندگی  خانوادگی  خود  آنها  را  فراموش  مـی‌کنند،  و  تأثیرات  روانی  و  عصبی  و  اخلاقی  آنها  را  نـاچیز  و  حقیر  می‌گیرند،  وگـمان  مـی‌برند کـه  خدمتکاران  به  شرمگاه‌های  سرورا‌ن  نگاه  نمی‌کنند!  و کوچکانی  که  هنوز  به  سنّ  بلوغ  نرسبده‌اند  متوجّه  هــچون  مناظری  نمی‌شوند! در  صورتی‌ که  روانشناسان  امروز  -  پس از  پیشرفت  علوم  روانشناسی  -  می‌گویند کـه  برخی  از  صحنه‌هائی  که  چشمان  کـودکان  در  کوچکی  بدانها  می‌افتد،  در  سراسر  زندگانی  ایشان  تاثیر  می‌گذارد،  و  چه‌بسا  آنان  را  به  بیماریهای  روانی  و  عصبی  مبتلا  می‌سازد که بهبودی  آنها  دشوار  خواهد  بود.

خداوند  بس  دانا  و  بس  آگاه  مؤمنان  را  با  همچون  آداب  و  رسومی  تربیت  و  پرورده  می‌کند.  خداوند  می‌خواهد  ملّتی  را  پدیدار  و  نمودار کند که  دارای  اعصاب  سالـم‌،  و  سینه‌های  سالم‌،  و  دریافتها  و  بینشهای  پاک‌،  و  دلهای  تمییز،  و  اندیشه‌ها  و  تصوّرهای  پاکیزه  باشند.

این  اوقات  سه‌گانه  را  اختصاص  بخشیده  است  و  اوقات  دیگری  را  جزو  آنها  نشمرده  است‌،  حون  گمان‌ کشف  عورت  در  این  اوقات  سه  گانه  می‌رود.  اجازه  خواستن  خدمتکاران  و کوچکان  را  در  هر  زمانی  نخواسته  است‌،  چون  تولید  مشکل  می‌کند.  خدمتکاران  و کوچکان  بسیار  به  پیش  اهالی  خانواده  می‌آیند  و  می‌روند،  چون  سن  و  سالشان ‌کم  است  یا  به ‌کار  و  خدمت  مشغولند:  

(طَوَّافُونَ عَلَيْكُمْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ).

ایشان  دور  و  بر  شما  در  رفت  و  آمدند  و  شما  نیز  دور  و  بر  ایشان  در  رفت  و  آمدید  (‌و  بـا  صفا  و  صمیمیت  خانوادگی  به  یکدیگر  خدمت  می‌نمائید(.

بدین  وسیله  روند  قرآنی  حرص  و  جوش  بر  پیدا  نشدن  شرمگاه‌ها،  و  از  بین  بردن  فشار  و  دشواری  را  جمع  می‌آورد،  فشار  و  دشواری‌ای  که  پدید  می‌آمد  اگر  بر  خدمتکاران  و  بر کوچکان  واجب  می‌کرد  همیشه  اجازه  بگیرند،  چنان ‌که  بر  بزرگان  واجب  فرموده  است‌.

ولی  زمانی‌ که ‌کوچکان  به  سنّ  بلوغ  رسیدند،  آنان  حکم  بیگانگان  را  پیدا  می‌کنند،  بیگانگانی ‌که  واجب  است  در  هر  زمانی  اجازه  بگیرند،  برابر  نصّ  عامی ‌که  آیۀ  اجازه  خواستن  آن  را  بیان  داشت‌.

روند  قرآنی  با  این  فرمودة  خدا  بر  آیه  پیرو می زند:

(وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ )(٥٨)

خدوند  بس  آگاه  و  کاربجـا  است‌.

این  پیرو  بدان  خاطر  است ‌که  مقام‌،  مقام  آگاهی  یزدان  از  نفسهای  مردمان‌،  و  اطّلاع  از  آداب  و  رسومی  است‌ که  نفسهای  مردمان  را  اصلاح  می‌کند؛  و  مقام‌،  مقام  حکمت  و کار  بجائی  در  چاره‌سازی  نفسها  و  دلها  نیز  می‌باشد.  

*
قبلاً  فرمان  پنهان  داشتن  زینت  و  جمال  زنان  نیز گذشت  تا  جلو  برانگیختن  فتنه‌ها  و  تـحریک  شهوات ‌گرفته  شود.  در  اینجا  روند  قرآنی  برمی‏گردد  و  از  میان  زنان‌،  خانمهائی  را  مستثنی  می‌کند که  پیر  و  فرتوت  شده‌اند  و  میل  زناشوئی  و  رغبت  به  معاشرت  با  مردان  در  ایشان نمانده  است‌،  و  اندامهایشان  جاذبۀ  جنسی  را  از  دست  داده  است  و  فتنه  و  بلا  به  پا  نمی‌کند  و  شهوات  را  برنمی‌انگزد:

(وَال